Archives » Lannie

Lannie Schrijft: Het is weer tijd voor NaNoWriMo!

De tijd vliegt als je even niet oplet… opeens is het alweer November. En voor de schrijfcommunity op het internet is dat een héle speciale maand: het is de maand van het schrijven! Eenmaal per jaar wordt de hele wereld uitgenodigd om alles te laten vallen en zich compleet te verliezen in het plezier van de creatie: de National Novel Writing Month!

Ik heb jullie vorig jaar al uit de doeken gedaan hoe het werkt, maar ik moest toch van de gelegenheid gebruik maken om jullie eraan te helpen herinneren. Voor mij wordt deze Nanowrimo een hele speciale: dit wordt mijn tiende deelname (en hopelijk mijn tiende winst) aan deze uitdaging der uitdagingen. Dit jaar ga ik mijn Nanowrimo project uit 2006 compleet herschrijven. Andere taal (nu in het Nederlands), andere plotlijnen, andere motivaties voor mijn personage. Ik kan niet wachten om weer helemaal kapot te gaan op die 50.000 woorden.

Dit jaar ga ik daar ook niet stoppen: in december ga ik editen. En dan ga ik er deze keer voor zorgen dat ik een publiceerbaar manuscript kan creëren. Ik weet dat de wereld potentieel heeft, want dit is dezelfde wereld (en personages) die ik gebruikt heb voor mijn Pure Fantasy verhaal ‘Geboorterecht’. Eye of the motherfucking tiger, nietwaar?

Wie van jullie doet ook mee? Als je zin hebt om samen te schrijven, zoek me op op de Nanowrimo website of volg me op Twitter!

De Wild Cards serie als film? YES PLEASE!

Wat is Wild Cards, vraag je je misschien af. Wild Cards is een boekenserie gebaseerd op een uit de klauwen gelopen RPG wereld waar George R. R. Martin en zijn maatjes in de jaren tachtig te veel tijd in doorbrachten. Het concept van de wereld is dat er in de jaren veertig een alien virus is losgelaten op de wereld. Ontzettend veel mensen zijn gestorven tijdens de initiële aanval. Van alle mensen die besmet zijn geraakt en niet gestorven zijn loopt negentig procent rond met een slapend virus in hun lijf. Negen procent ongeveer kreeg last van brute lichaamsmutaties die hen het leven zo ongeveer onmogelijk maken (rare krachten, lichamelijke vervormingen)… en ongeveer één procent van hen krijgt ongelofelijk gave superpowers.

Wild Cards is de boekenserie die uit deze RPG sessies volgde: een verhaal van een alternatieve wereld waarin het Wild Cards virus losgelaten is. De serie is geinspireerd op de opbouw van comics. We volgen de wereld door de ogen van de mensen die erin leven. Verschillende schrijvers (waaronder bijvoorbeeld SF/fantasy legende Roger Zelazny) pakken personages op en stoppen die in korte verhalen, die tamelijk meesterlijk door George R. R. Martin aan elkaar geëdit worden. Het eerste boek kwam uit in de jaren tachtig, maar inmiddels zijn er al een stuk of achttien boeken verschenen. De serie heeft een tijdje stilgelegen, maar een paar jaar geleden succesvol geherstart door een nieuwe generatie schrijvers. George R. R. Martin en Melinda Snodgrass zijn een van de weinigen van de oude garde die nog steeds meeschrijven, maar dat mag de pret niet drukken: de nieuwe garde heeft net zulke gave personages en plotlijnen gecreëerd. Over de gehele serie gezien zijn de boeken niet allemaal even sterk (hoogtepunt vond ik boek 3, Jokers Wild), maar het is zeker een wereld waar je je vol liefde in kan verliezen. Ik kan het zeker aanraden! (more…)

Lannie Schrijft: Geboorterecht – in Pure Fantasy #24!

In September 2010 ontmoette ik Alex de Jong – hoofdredacteur van de Pure Fantasy – op de Elf Fantasy Fair in Arcen. We hadden een plezierig babbeltje en ik besloot me te abbonneren op het magazine, ook naar aanleiding van de artikelen die mijn Geekstijl collega John al geschreven had over het blad. Ik weet niet zo goed wat nu uiteindelijk de trigger was; maar ergens in de maand erna besloot ik een poging te wagen om een verhaal in te sturen. Ik had al sinds 2005 een kort Fantasy verhaal liggen (toen nog genaamd ‘Karakterfout’) en in een opwelling stuurde ik het naar de Pure Fantasy.

Ik had totaal geen illusies dat mijn verhaal goed genoeg zou zijn, maar tot mijn grote verbazing waren zowel Alex als Bianca Mastenbroek enthousiast over het verhaal (ik weet ook niet waarom, haha!). Het had wel nog wat werk nodig, gaven ze aan, maar met wat editen zouden ze mijn verhaal graag plaatsen. (Holy shit). Dus ik toog aan het werk. Bijgestaan door de gracieuze en extreem getalenteerde Cocky van Dijk die ik als editor toegewezen kreeg, heb ik flink wat rode strepen door het verhaal getrokken. Bijna 2000 woorden zijn in de vuilnisbak beland, het verhaal veranderde van titel naar “Geboorterecht”, en eind januari kreeg ik het verlossende woord: mijn verhaal zou in Pure Fantasy geplaatst worden!

En nu is het dan eindelijk zo ver. De Pure Fantasy is op de mat gevallen, tjokvol verhalen waarvan ik niet kan wachten om ze te lezen. Maar mijn trillende handen gingen meteen naar pagina 37. Een moment lang stokte mijn ademhaling in mijn keel. Wat een kick, om je naam zo te zien prijken in de Pure Fantasy! Maar toen werd het alleen nog maar mooier. Ik bladerde door naar de illustratie bij mijn verhaal en ik zag mijn hoofdpersoon, donkerharige Sirka, voor het eerst op papier staan. Ik keek naar de prachtige illustratie en werd even helemaal emotioneel. Ik stel me voor dat moeders van pasgeboren babies zich net zo voelen als ze voor het eerst hun kindje in de ogen kijken. Wat een prachtig moment. Wat is ze móói! Ik ben helemaal trots en blij, als een nieuwbakken ouder. En dank je wel, Pure Fantasy, dat jullie me deze kans gegeven hebben. Dank je wel, Melchior van Rijn, voor een fantastische illustratie!

Mochten jullie het verhaal gelezen hebben, laten jullie me dan weten hoe jullie het vinden? Ik hoor het heel graag!

Boekenplank: “WE” – John Dickinson

We hebben het allemaal wel eens meegemaakt. Je bent een dag onderweg en ….shit, je mobieltje is leeg en je hebt geen oplader bij de hand. Geen telefoon, geen messenger services, geen google maps, geen wikipedia of facebook. Je bent helemaal afgesneden van de samenleving en wat een rotgevoel is dat! Alsof je een virtueel ledemaat mist. Okay, heb je dat beeld vast? Stel je nu deze situatie zo’n vijftig jaar in de toekomst voor. Je hebt een implantaat in je oor (het ‘World Ear’) en alles wat je ooit doet, meemaakt, ziet of voelt is verbonden met het internet. Je praat niet meer, omdat alles via visuele interfaces gaat. Letters en icoontjes op je netvlies, gecontroleerd door je eigen impulsen. Alles wat je doet, deel je met de wereld. Je hoeft niets meer zelf te weten… wikipedia raadplegen is zo gemakkelijk als ademhalen. Je vrienden en familie zijn altijd bij je.

En dan word je vervolgens naar een ruimtestation aan het einde van het zonnestelsel gestuurd waar je World Ear niet werkt. Je wordt afgesneden van de rest van de mensheid voor een enkeltje ruimtereis waarvan je nooit meer terug zal komen. En niemand heeft je zelfs maar gevraagd of je er zin in had…

Dit overkomt Paul Munroe, het hoofdpersoon in de SF roman “WE” van John Dickinson. Hier kun je het eerste hoofdstuk lezen van de roman.  Paul wordt weggerukt uit zijn leven en wordt op een ruimtestation met drie anderen gedeponeerd die elkaar al jaren kennen. Zijn voorganger heeft een paar jaar daarvoor zelfmoord gepleegd en hij is de vervanger. Hij moet onderzoeken waarom sommige signalen die uitgestuurd worden van het station de aarde niet bereiken. Er zit ruis op de lijn, maar waar?  (more…)

Patrick Rothfuss – “The Kingkiller Chronicles”… is het wat?

Een van de grote voordelen van het voor je verjaardag krijgen van een Kindle is dat er opeens een hele wereld aan boeken kopen voor je open gaat. Waar ik vroeger een trip naar de boekenwinkel moest ondernemen, of weken moest wachten als ik iets online bestelde, heb ik nu binnen een minuutje het boek binnen waar ik interesse in had. Dit is even fantastisch als dat het gevaarlijk is voor je bankrekening, moet ik er veiligheidshalve bij vermelden. Voordat je het weet heb je een boekenkast vol boeken aangeschaft die je al jaren had willen lezen!

De boeken van Patrick Rothfuss zijn twee van die boeken waar ik al een jaar of twee latent nieuwsgierig naar was, maar die ik om de een of andere reden nooit van iemand geleend of aangeschaft had. Maar toen kwam daar mijn Kindle, en voor dat ik het wist had ik mezelf in een geurend bad geparkeerd met mijn geliefde Kindle ferm in mijn handen. En ik verloor mezelf in een geweldige nieuwe wereld…

(more…)

“A Dance With Dragons” van George R. R. Martin: het wachten waard?

Wat hebben fans van A Song Of Ice And Fire (Een Lied van IJs en Vuur in het Nederlands) lang moeten wachten. Tien jaar is er verstreken sinds we gehoord hebben van een aantal van hun meest geliefde personages. Tien jaar! Dat is langer dan wat zelfs de meeste doorgewinterde fantasy fans – die gewend zijn te wachten voor het nieuwe boek in de serie uit is – gemakkelijk kunnen volhouden. Maar na tien jaar is het wachten eindelijk over!

Na ‘Game of Thrones’, ‘A Clash Of Kings’, en het zinderende ‘A Storm of Swords’ dat uitkwam in 2000, hebben de fans nu eindelijk het volledige volgende deel in handen van de razend populaire A Song Of Ice And Fire serie. Dat ging niet zonder slag of stoot. Oorspronkelijk had George R R Martin bedoeld om na boek drie (dat met een paar heftige cliffhangers eindigde) een pauze in te lassen in het verhaal. Vijf jaar zou verstrijken waarin de hoofdpersonen nieuwe machtsbases zouden kunnen opbouwen en zich klaar konden maken voor de ultieme eind strijd. Alleen begon Martin in 2001 met verder schrijven, en realiseerde zich vervolgens dat een gat van vijf jaar niet zou werken. Hij heeft dus zijn hele meesterplan voor de boekenserie uit het raam moeten gooien en volledig opnieuw moeten gaan plotten. In de tussentijd heeft hij ‘A Feast For Crows’ nog uitgegeven, maar dat was eigenlijk maar een half verhaal; het focuste zich op een deel van de cast, en liet de fans in het ongewisse van personages als Tyrion Lannister, Daenerys Targaryen en Jon Snow. Het probleem was het plot bij Daenerys; dus verschoof Martin haar lot naar het volgende deel. Op die manier is ‘A Dance With Dragons’ dus het tweede deel van het vervolg van ‘A Storm Of Swords’, tien jaar na dato. En was het ‘t waard? (more…)

Verslag: Books of Fantasy Boekenbal 2011

Als razende reporter mocht ik afgelopen zaterdag voor Geekstijl verslag gaan doen van het Books of Fantasy Boekenbal 2011 in Den Bosch. De dag was propvol met leuke evenementen en momenten voor borrelen en netwerken.

Er waren boekpresentaties, een schrijfworkshop van Tais Teng, en natuurlijk was er de uitslag van de prestigieuze Unleash Award; het moment waar de meeste aanwezigen vol spanning zaten te wachten. Geekstijl’s eigen huisschrijver Jack Schlimazlnik had ook meegedaan aan de verhalenwedstrijd met twee inzendingen, dus ook voor mij was het een beetje spannend uit naam van mijn collega. Maar gelukkig was er tijdens het wachten genoeg te doen!

(more…)

Lannie Schrijft: de wondere wereld van edits en reviews

Tegenwoordig kun je via websites als Lulu je eigen boeken publiceren als je dat wil. Het idee is natuurlijk super aantrekkelijk. Met een minimum aan inspanningen krijg je je eigen boek gepubliceerd. Je hoeft alleen een beetje geld te investeren, en dan kun je je boek met hardcover en al in je handen houden en aan vrienden en familie geven! Da’s nog eens wat anders dan een stapel losse papieren uitprinten. Het voordeel van zogenoemd self-publishen is dat iedereen het kan doen. Maar het nadeel van self-publishen is óók dat iedereen het kan doen.

Redacteuren bestaan voor een reden: terwijl je als schrijver je druk maakt over hoe je je verhaal moet vertellen, houdt je redacteur zich bezig met hoe je verhaal béter verteld kan worden. En als schrijver heb je dat nodig.

(more…)

Waarom je Being Human moet kijken

Iedere zondagavond staat in Casa Lannie de televisie op BBC 3 afgesteld. M&M’s klaar, manlief en ik op de bank, en kijken maar! Being Human is een BBC 3 exclusieve serie die verhaalt over het wel een wee van een weerwolf, een vampier en een geest die samenleven als huisgenoten in Bristol.

Ja, het concept klinkt ietwat lachwekkend, en bij tijd en wijle is de serie ook best hilarisch, maar naast alle sarcastische opmerkingen, ironische situaties en giechelige momentjes, kent de serie zeker zijn duistere momenten. Het is geen lachertje om een onmens te zijn in een menselijke wereld. Onze hoofdpersonen vechten iedere dag om een normaal leven te kunnen leiden, maar dat is minder gemakkelijk dan je denkt.

Being Human toont aanstaande zondag de zinderende finale van een steengoed derde seizoen. Zoals altijd op de BBC zijn de seizoenen maar kort: ze bestaan uit 6 afleveringen. Echter, je krijgt wel waar voor je geld, want iedere aflevering beslaat zestig minuten. Je krijgt dus nooit het gevoel dat er te weinig verteld wordt. En er valt een hoop te vertellen!

(more…)

Lannie Schrijft: Triomf en inspiratie

Nadat ik een uurtje medelijden met mezelf had gehad en keiharde metalmuziek had gedraaid in mijn studeerkamertje, wist ik in de krochten van mijn ziel toch nog wat inspiratie te vinden om mijn verhaal die laatste edit ronde te geven. Ik besloot het verhaal te hernoemen van Karakterfout naar Geboorterecht, zuchtte héél erg diep, sloeg het bestand op, en staarde naar mijn beeldscherm. “Nu moet het maar af zijn ook,” besloot ik. In een mix van lef en fatalisme drukte ik op de ‘create e-mail’ knop en stuurde het bestand uit voordat ik me kon bedenken.

Ik had het gevoel van opluchting niet verwacht. Ik had verwacht dat ik me onzeker zou voelen, maar eigenlijk was ik wel blij dat ik het nu uit handen had gegeven. Dit was mijn verhaal, en of het goed was moest een ander maar beslissen. Ik had er geen controle meer over.

De ontvangstbevestiging ontving ik de volgende morgen. Er werd me verteld dat het maximaal zes weken zou duren voordat ik iets te horen zou krijgen, dus ik besloot er niet meer aan te denken. Totdat een handvol dagen later mijn Gmail Firefox add-on opeens een popup vertoonde – binnenkomende e-mail: Pure Fantasy – Geboorterecht. “Oh shit,” fluisterde ik. Mijn hart bonkte in mijn keel en mijn handen begonnen te trillen in een aanval van adrenaline. Opeens was het openen van de e-mail mog moeilijker dan het uitsturen van mijn volledig ge-edite verhaal. Ik drukte op de knop.

(more…)