Je zou zo het niet zeggen als je zo naar me kijkt, maar in de virtuele wereld ben ik een wereldberoemde bassiste die speelt in een nog beroemdere band die het equivalent is van U2 en de Red Hot Chili Peppers. Het is toch echt zo. In een online roleplay website genaamd Popmundo ligt de wereld aan mijn voeten.
In 2005 ergens startte in Amerika de serie Supernatural; een serie over twee broers die bovennatuurlijke monsters bestrijden. Klinkt vrij standaard, vind je niet? (Hint: dat is het niet!)
Als je mij zou vragen wat voor soort gamer ik ben, dan denk ik dat ik mijn absolute voorkeur uit zou moeten laten gaan naar platform games. Ik kan me nog zo goed herinneren hoe ik in eerste instantie verslaafd raakte aan spelletjes als Willy the Worm. Uren, dagen, weken zijn er in dit DOS spelletje gaan zitten. Misschien zelfs maanden.
Mijn vader vond het super om me zo zoet te houden, neem ik aan, en hij was heel erg fanatiek met Shareware bezig dus er waren altijd wel computerspelletjes in huis. Willy was een van de vroegsten natuurlijk (en ik denk dat ik hiermee mijn leeftijd ook wel verraad), maar toen de platform games beter werden en er meer op de markt kwamen, bleef ik dit soort spellen spelen. Degene die er het meeste uitspringt is Commander Keen, waarvan ik alle games gespeeld heb terwijl mijn zusjes aanwijzingen toeriepen en we keihard gilden toen die grote vis in Keen 4 opeens aan kwam zwemmen. Samen gamen was echt een familie aangelegenheid. Ik denk dat het komt doordat mijn vader altijd spelletjes voor ons wist te regelen op onze desktop dat het echte gamen op een console me compleet voorbij is gegaan. De hele Nintendo tijd heb ik totaal gemist. Ik denk dat ik twaalf of dertien was toen ik voor het eerst Mario en Duck Hunt speelde.
Pas toen ik op mezelf ging wonen kwam er een Playstation in huis; maar we speelden er vooral pinball mee (meestal onder de invloed van het een of ander). Ik kan me herinneren dat mijn vriend Final Fantasy 7 speelde op een gegeven moment, die had hij geleend. We waren extreem onder de indruk van de vormgeving en het verhaal, maar op een gegeven moment (uiteraard net nadat we er goed in zaten) moest de game weer terug naar de eigenaar en op de een of andere manier hebben we hem niet zelf op de kop getikt. Pas toen Final Fantasy 8 uit was voor de computer (dat was in 2000 dus) zagen we hem liggen in een winkel en hebben we die meegenomen, omdat we ons goede dingen herinnerden van FF7. En toen sloeg er een bom in in ons apartementje. Naast de platform spellen die me zo lief zijn (ja, ik vind spellen als Prince of Persia en Rachet & Clank ook nog steeds fantastisch), kwam hier de uitzondering die de regel bevestigt.
Vanaf de spectaculaire intro tot aan het einde van de eerste disc hebben we gespeeld tot we erbij neervielen. Zelfs toen de disk meerdere keren crashte en onze huisgenoot zijn gitaar pakte om een ode te schrijven aan het bedrijf dat de conversie van Playstation naar PC had gemaakt, Eidos (hij had de ode “Eidos zuigt” genoemd), waren we compleet betoverd. Toen de tweede cd er halverwege mee stopte, hebben we uiteindelijk de Playstation versie van het spel maar in huis gehaald. Ik plopte hem erin, en honderdtwintig uur van mijn leven later had ik het uitgespeeld. (Ja, dat is lang voor een RP game, daar ben ik me van bewust. Ik was verslaafd aan dat side-quest kaartspelletje.)
Een paar weken later was het kerstvakantie en heb ik Final Fantasy 7 opgepakt. Ik heb mezelf RSI bezorgd tijdens die twee weken, maar wát een spel. Wát een ervaring. Ik versloeg Sephiroth op een zaterdagnacht om een uur of twee, terwijl buiten een sneeuwstorm woedde en mijn overwerkte pezen in mijn armen schreeuwden om rust. Ik kon echter niet stoppen, ik móést doorgaan. Ik heb best grote kicks gehad tijdens mijn leven, maar het moment dat Sephiroth verslagen was staat toch wel in de top 10 van de meest grote kicks allertijden in het leven van Lannie.
Vanaf dat moment was er geen houden aan. Ik heb de meeste Final Fantasy games gespeeld en uitgespeeld, met veel plezier. Ik vond de werelden heerlijk, kon me goed vinden in de gevechtsystemen, leefde mee met de verhaallijnen (ja, ik heb ook wel eens zitten sniffelen en snotteren, ik ben tenslotte een meisje) en genoot van de pracht van de gerenderde filmpjes. Iedere nieuwe Final Fantasy game werd met grote verwachting ontvangen.
En nu is het dan tijd om Final Fantasy 13 te spelen. Wat hebben we lang gewacht!! We werden al jaren gekgemaakt met trailers, maar nu gaat het dan eindelijk gebeuren. Hij ligt bij mij naast de televisie, klaar om een aantal dozijn uren van mijn leven te stelen.
Ik heb er nu al zin in.
NostalGameia: Beschrijving van de rubriek NostalGameia
Een paar weken geleden was het er zomaar. Gmail was een dag lang opeens ongelofelijk traag, en de volgende dag hadden we Google Buzz opeens toegevoegd aan onze opties. Onder mijn ‘inbox’ in Gmail vond ik nu een extra link en icoontje met ‘Buzz’. Nieuwsgierig als ik ben, ging ik natuurlijk wel meteen kijken wat het nou eigenlijk deed…
