Space Opera in D Mineur
Angstig wachtte ik de laatste dagen tot de invasie op Aarde af. Mass Effect 3, het eindstation voor een van de beste roleplaying games ooit gemaakt, zou namelijk arriveren en ik kon niet wachten om uit te vinden of dit spel de opgebouwde spanning zou waarmaken. Vol afschuw had ik zitten kijken naar alle collector edition variaties die werden aangeboden en het deprimerende nieuws dat er day-one downloadable content zou zijn. Mijn grootste angst lag echter bij de verwachting dat ME3 qua gameplay steeds meer richting shooters als Gears of War / Modern Warfare zou gaan. De Battlefield 3 houding van Shepard op de hoes gaf mij dan ook weinig geruststelling…
Overigens is dat niet mijn Shepard. Mijn protagonist is een donkere vrouw met groene ogen. Als kind viel haar kolonie op Mindoir ten prooi aan een groep slavendrijvers. Tijdens haar carrière bij de Alliance stuurde ze bijna iedereen van haar peloton de dood in om wraak te nemen op de vijand. In de vele uren gameplay die deel 1 en 2 te bieden hebben ging ze een paar keer vreemd, zorgde ze voor het uitsterven van een buitenaards ras en beslechtte ze menig verbaal conflict met een welgeplaatst schot van haar sniper rifle. Kortom; een kickass personage. Ik kon niet wachten om haar de laatste strijd voor aarde in te sturen.
Conflicten in outer space
De emotionele band die een gamer met zijn hoofdpersonage heeft is er een die zelden zo sterk is als in de Mass Effect serie. De protagonist (Shepard) is namelijk niet een directe stemloze vertaling van een aantal statistieken die de speler in elkaar zet. Shepard spreekt en heeft zijn/haar eigen gevoelens en achtergrond. De speler kiest in grote lijnen wel hoe roekeloos of empatisch Shepard zich opstelt in sociale situaties. Met vraagstukken als: “laat ik 4000 personen sterven om een miljoen te redden” en “moet kunstmatige intelligentie als levensvorm worden beschouwd” kies jij uiteindelijk wat Shepard aannemelijk vind, en deel je vervolgens de consequenties. (more…)
Ophanging? Verwurging? Death-by-Powerpoint? Simpelweg doodschieten, maar wel eerst Rivella laten drinken? Geachte geekstijlers, het verzinnen van afgrijselijke levenseinden is het voorrecht van de schrijver. Et voilà, het onderwerp van deze week: de extase van de ongebreidelde fantasie.
Afgeleid? Ja, want tijdens die eerste veertig jaar was ik namelijk vooral bezig met Leven. Inderdaad, met een hoofdletter L. Want Leven is het geheime, vijfde ingrediënt dat leidt naar het Walhalla van de Eeuwige Letterenroem. Een schrijver die niet geLeefd heeft, heeft geen zak te vertellen. Ik heb er dus voor gezorgd dat ik een rijk leven heb geleid.
De helden van Geekstijl gaan deze week kopje onder in de wondere wereld van de (comic) Pinups. Helaas kon John’s skype verbinding in de States deze broeierige sfeer niet aan, en besloot Podgast DMTR (striptekenaar van Drop Comics) lekker de hele show mee te doen. Dit gaf Gert-Jan nou eindelijk eens de kans om een brandende vraag beantwoord te krijgen: heeft Arrie nou een string aan op de, door DMTR getekende, banner voor onze Podcast?
Geld
