De Leeshoek: Het Boek van de Qu, deel 1 – Martijn Lindeboom

Een lange zoektocht onder Nederlands Fantasy/Scifi talent heeft wederom zijn vruchten afgeworpen. Geniet in onze Geekstijl Leeshoek dus lekker ouderwets mee met spannende afleveringen uit de onuitputtelijke verbeelding van Nederlands Fantasy en Science Fiction talent. Deze keer laat Martijn Lindeboom ons wegdromen bij de belevenissen van Qu’Mar Ti-jin, een echte krijgsmeester uit de landen van de fantasie. Hier dus het eerste deel van weer een nieuw verhaal in episodes op de Geekstijl boekenplank: ‘Het Boek van de Qu’!

Het Boek van de Qu, deel 1 – Martijn Lindeboom

Een pagina uit 'Het Boek van de Qu'

Lin keek snel om zich heen. Behalve de andere jongeren was er niemand te zien in de schemering tussen de fortwagens. De enorme karren waren overdekt met vuurwerende leisteen schubben en waren moeilijk te beklimmen. Het fort op wielen van de Qu was één van de grootste van de Karavaan, met alleen ramen in de tweede verdieping. Als ze uitgleed zou ze een heel eind naar beneden vallen. De kloof waar ze hun kamp opgeslagen hadden had een scherpe, rotsige bodem.

Siu, de zoon van de aanvoerder van de Karavaan der Lege Plaatsen, gebaarde ongeduldig dat ze op moest schieten. Ze kon niet meer terug. Haar trots had haar gedwongen deze uitdaging aan te nemen.

Lin haalde twee keer snel en diep adem en zette zich toen af. Ze sprintte naar de leistenen wand, sprong en greep naar boven. Haar vingers grepen de koude, gladde steen van de vensterbank. Direct gleden ze weg. Een schicht van schrik schoot door haar heen. Haar blote voeten schopten haar verder omhoog. Ze kreeg alsnog grip en wist zich toch op te trekken. Even hurkte ze hijgend op de rand.

Voor haar dreigde de duisternis van de wagen van de Qu, achter haar gaapte de val van twee manlengten tot de rotsige ondergrond. Ze murmelde de ademhalingsregels die de krijgsmeester haar geleerd had en wist de paniekerige spanning onder controle te krijgen. Het voelde… verkeerd om de oefeningen van de Qu te gebruiken om in zijn wagen in te breken.

Ze fronste en drukte dat gevoel weg, terwijl ze omlaag keek. De andere jongelingen juichten stilletjes of keken bewonderend naar haar op. Siu gebaarde grijnzend zijn goedkeuring. Ze werd warm en wendde zich snel van hem af. Durfde ze echt naar binnen te klimmen? Ze hadden allemaal de Qu zien vertrekken, de nacht in, tegen de rotswand op. Hij was ver weg. En hoe erg was het nou helemaal dat ze naar binnen glipte? Ze zou niets kapot maken of iets ontvreemden. Alleen een kijkje nemen. Ze keek even op naar de geringde maan, die half achter de rand van de kloof ver boven haar schuilging en glipte toen van de vensterbank af, de wagen in.

Ze deed een paar stappen opzij over een ruw tapijt, dat kriebelde onder haar voeten, voor ze weer hurkte en haar ogen aan het donker liet wennen. Het rook naar wierrook, koriander en sisal. Vaag maanlicht filterde naar binnen door de twee ramen. Lin verstijfde en haar ogen sperden zich nog verder open.

Midden in de kamer stond iemand!

Had de Qu haar ontdekt? Ze balde haar vuisten. De figuur was nog groter dan de krijgsmeester. Haar buikspieren verstrakten. Met droge mond probeerde ze te slikken. Het wezen had meer armen dan een Ravana-demon. Ze wenste dat de Qu toch hier was.

Toen herkende ze de vorm. Een zucht van opluchting ontsnapte haar keel. Twee geschilde boomstammen waren vlak naast elkaar aan vloer en plafond vastgemaakt en aan alle kanten staken er hardhouten staken uit, gepolijst door eindeloze slag-, blok- en schopoefeningen. In de ruimte op de benedenverdieping, waar zij en de andere jongeren van de Karavaan les kreeg in de Jinai krijgskunsten, stonden drie kleinere versies van dit trainingsapparaat.

Stom dat ze daar van geschrokken was! Ze was maar wat blij dat Siu en de anderen haar zo niet hadden gezien.

Diep ademhalend keek Lin de kamer verder door. In de hoek was het luik en de trap naar de oefenruimte. Net als beneden waren de wanden hier bedekt met repen stof, geweven uit demonenhaar of spinmeiselvezels en versierd met krijgsmantra’s. Anders dan de oefenruimte, waar dikke matten lagen, was de vloer hier met allerlei tapijten overdekt. Tegen één wand was een slaapplek ingericht, naast de ramen waren kasten aan de wand bevestigd en het midden van de kamer werd gedomineerd door een lage tafel, voor de dubbele stammen van de trainingsmachine.

Lins blik werd getrokken door een boek dat open op de tafel lag. Het leek op het boek dat de Qu altijd in een houder aan zijn band droeg, maar was veel groter. Ze sloop over de tapijten naar de tafel en kneep haar ogen tot spleetjes. De linker pagina van bruin papier was overdekt met teksten, kleine tekeningen van monsters en krijgsposities. De rechter bestond uit een enkele afbeelding van de Qu, die een schop in knielende houding uitvoerde. In de cirkelende en door elkaar glijdende figuren op de achtergrond herkende ze aanwijzingen voor de uitvoering. Gefascineerd puzzelde ze even. Een pentagram, om aan te duiden dat het een geschikte techniek was tegen magiërs. Een vogelvorm om aan te geven dat de schop ook springend uitgevoerd kon worden? Meer kon ze er niet uit opmaken.

Het was opeens helemaal donker en Lin keek geschrokken op. Het flauwe maanlicht werd geblokkeerd door de vorm van de krijgsmeester op de vensterbank. “Qu’Mar!” riep ze geschrokken uit. “Ik wilde niet…”

De ogen van de krijgsmeester brandden rood in zijn kap, waardoor zijn katachtige pupillen nog scherper in haar leken te snijden. “Verantwoord je, Lin Ci-jin,” gromde de Qu. “Met je vuisten.”

Sterretjes van spanning spatten uit elkaar voor Lins ogen, terwijl ze bibberend een gevechtshouding aannam. Qu’Mar Ti-jin kwam dreigend op haar af.

Qu'Mar in meditatie op de berg bij de rand van de kloof

Volgende week het tweede deel van ‘Het Boek van de Qu’!

Geschreven door Martijn Lindeboom. Illustraties door Remco Nieboer