Patrick Rothfuss – “The Kingkiller Chronicles”… is het wat?

Een van de grote voordelen van het voor je verjaardag krijgen van een Kindle is dat er opeens een hele wereld aan boeken kopen voor je open gaat. Waar ik vroeger een trip naar de boekenwinkel moest ondernemen, of weken moest wachten als ik iets online bestelde, heb ik nu binnen een minuutje het boek binnen waar ik interesse in had. Dit is even fantastisch als dat het gevaarlijk is voor je bankrekening, moet ik er veiligheidshalve bij vermelden. Voordat je het weet heb je een boekenkast vol boeken aangeschaft die je al jaren had willen lezen!

De boeken van Patrick Rothfuss zijn twee van die boeken waar ik al een jaar of twee latent nieuwsgierig naar was, maar die ik om de een of andere reden nooit van iemand geleend of aangeschaft had. Maar toen kwam daar mijn Kindle, en voor dat ik het wist had ik mezelf in een geurend bad geparkeerd met mijn geliefde Kindle ferm in mijn handen. En ik verloor mezelf in een geweldige nieuwe wereld…

The Kingkiller Chronicles zijn de biografie van hoofdpersoon Kvothe, die duidelijk het een en ander meegemaakt heeft en nu in de anonimiteit aan het schuilen is. Een rondreizende schrijver genaamd Chronicler vindt hem echter, en haalt hem over zijn verhaal te vertellen. Omdat er nogal veel geruchten de ronde doen over alles wat Kvothe heeft uitgehaald de afgelopen jaren (hij heeft vette bijnamen als Kingkiller, en the Bloodless), vindt Kvothe dat het tijd is om de geruchten de wereld uit te helpen en zijn eigen verhaal te vertellen. Hier begint The Name Of The Wind, het eerste boek in de trilogie. Kvothe begint met zijn leven als klein jochie in een rondreizende zigeuners/muzikanten troupe, en vertelt verder naar zijn queeste om de Chandrian (een stel demonen) te vinden – zijn einddoel. Maar eerst is hij een tijdlang straatschoffie, en weet hij zichzelf een prestigieuze universiteit in te krijgen om magie te studeren.

Het is heel grappig, eigenlijk gebeurt er helemaal niet zo veel tijdens dit boek – niet echt epische momenten, geen brute gevechten… maar toch wil je doorlezen. Rothfuss maakt slim gebruik van het contrast van de verhalenvertellende Kvothe als hij opgegroeid is met een brute reputatie, met het voortkabbelende leven van de Kvothe in zijn tienerjaren. The Name Of The Wind eindigt zonder een waanzinnige spanningsboog af te sluiten, maar nodigt wel uit om verder te lezen.  En het is allemaal zo toegankelijk geschreven, doorspekt van een literair poetische manier van schrijven, dat het gewoon genieten is terwijl je verder leest.

Boek twee, The Wise Man’s Fear, begint direct waar het vorige geëindigd is, en gaat meteen verder. Kvothe is in deze verhalen inmiddels ietsje ouder, en begint een naam voor zichzelf te maken. Nu worden zijn avonturen ook ietsje meer overdreven en epischer. Hij traint met ninja’s, overleeft een succubus ontmoeting (wat een manier om je maagdelijkheid te verliezen…), wordt verliefd, wordt de confidente van een magistraat en vecht tegen straatrovers. Zijn magie capaciteiten namen ook hand over hand toe. Het wordt duidelijk dat Kvothe inderdaad – zelfs op zestien/zeventienjarige leeftijd – flink wat noten op zijn zang heeft.

Misschien zou ik me hier aan moeten irriteren. Kvothe is overduidelijk overal goed in. Hij heeft een perfect geheugen, pikt alles wat hem geleerd wordt supersnel op, is een geweldig musicus, acteur, sexpartner, vechter, is exceptioneel in de magie… moet ik doorgaan? Hij klinkt als een ongelofelijke Gary Stu, maar ik vind hem sympathiek genoeg om er mee weg te komen. Bovendien vertelt hij zijn eigen verhaal, dus het is waarschijnlijk wel aangedikt hier en daar. Op de een of andere manier accepteerde ik zijn verhalen tijdens het lezen en moest ik niet lachen om de belachelijkheid van sommige situaties tot ik er veel later nog eens aan dacht. (Penny Arcade doet dat trouwens wel!)

Het is dus misschien niet voor iedereen, deze manier van verhalen lezen. Ik vond echter Rothfuss’ schrijfstijl prachtig. Er zitten mooie thema’s in het verhaal van Kvothe, de hoofdpersoon is sympathiek genoeg, en ook al is zijn love interest Denna een doos van de bovenste plank, ben ik wel benieuwd hoe hun liefdesrelatie verder gaat. Om maar niet te spreken over de rest van Kvothe’s avonturen.

Net zoals ik niet kan wachten om het volgende boek in te slaan. Boek 3 is nog in de maak maar het bevindt zich al in de edit fase, dus we hoeven waarschijnlijk niet lang te wachten op het volgende Kingkiller boek. Mooi zo!