Profeet van de duivel, van Adrian Stone

Geekstijl maakt een uitstapje in de Nederlandse fantasy: het eerste boek van Adrian Stone in een trilogie, “Profeet van de Duivel”,  vertelt een verhaal over heftig rivaliserende religies, afkomst, en loyaliteit, in een wonderlijke setting.

Ik ontmoette op de Elf Fantasy Fair in Arcen een aantal interessante mensen, waaronder Nederlandse Fantasyschrijver Adrian Stone. Hoewel ik wel van hem gehoord had, had ik geen idee wat hij nu precies schreef, maar toen hij zelf aan me vertelde dat hij veel aandacht schenkt aan religie in zijn fantasiewerelden, was mijn interesse gewekt. Ik heb ter plekke een boek van hem gekocht (en laten signeren!) en ben “Profeet van de Duivel” vervolgens lekker op mijn gemakje gaan lezen.

Adrian Stone heeft niets te veel gezegd: hij schept inderdaad een prachtige theologische achtergrond voor zijn fantasy verhaal. Er zijn drie standaard godsdiensten in zijn wereld: een god van de dood (Vorg), een god van het leven/licht (Viguru), en een god van de balans (Ava). Maar nu is er een vierde wezen opgestaan: Cataris, ooit een krachtige magiër, is na zijn dood in de vierde dimensie zijn krachten gaan verzamelen en koste wat het kost volgelingen gaan verzamelen. Zijn sekte groeit iedere dag in invloed maar zijn niet bepaald van de regenbogen, pony’s en puppy’s knuffelen. De andere godsdiensten zien de cataristen als een bedreiging (en niet zo gek, gezien ze aan mensenoffers en bloedige moorden doen), en de reguliere man in deze wereld is stiekem best bang voor de cataristen. Onze protagonist Marak wordt in een cataristenendorpje geboren en vanaf zijn jeugd hierin geïndoctrineerd. Ze gaan zelfs zo ver dat ze in een inwijdingsritueel zijn pink eraf snijden – een teken van een echte catarist. Marak is echter niet bijster onder de indruk van de sekte en als hun profeet Zabatha gevangengenomen wordt, wordt hij opgepikt door een hogepriesteres van een van de andere religies, die ontdekt dat hij een waanzinnig talent heeft om goddelijke machten te ‘kanaliseren’ (magie dus).

Ze testen hem, en hij wordt aangenomen tot het monnikschap van de god van de balans. Door zijn cataristenenachtergrond kunnen zijn mede-monniken-in-spe hem echter niet luchten of zien, en Marak moet dagelijks vechten tegen zijn cataristenachtergrond ten opzichte van de godsdienst van de balans die hij nu volgt. Kan hij zijn achtergrond verloochenen?

Het verhaal verspilt geen tijd met rondlummelen, er is altijd een reden voor bepaalde scènes en de hoofdpersonen zijn altijd ergens mee bezig of op weg naar een eindconfrontatie. Qua voortgang kon ik het boek erg waarderen: als eerste boek van een trilogie zat de vaart er zeker in. Stone is niet bang om soms jaren tussen hoofdstukken te laten verstrijken, wat de vaart er zeker inhoudt maar wat de connectie met de personages (zoals Marak) wat doet verwateren. Ik had graag meer van zijn monnikentraining willen zien, in plaats van scenes aan het begin, en erna. Tussen Marak de jongen en Marak de jongvolwassene zat bijna helemaal geen tijd. Het mes snijdt dus aan twee kanten.

Het brengt me echter wel op een van de minpunten aan het verhaal: de personages. Alle personages waren ontzettend zwart/wit… of iemand was goed, of iemand was slecht. Tegen die achtergrond wordt Marak’s gevecht tegen zijn zwarte sekte achtergrond ietwat ongeloofwaardig, want het is vanaf moment één duidelijk dat het gewoon een goeie gozer is. Zabatha de slechte priester is op zich wel badass, in al zijn duisterheid is dat best een goeie slechterik. Ik vond de scenes waarin hij voorkwam erg vermakelijk. De rest van de personages echter deden het niet zo erg voor me. Ik vond de romance die in het verhaal zit ietwat geforceerd, met hoe alledrie de heren op avontuur allemaal gek zijn op het meisje (dat natuurlijk supermooi en getalenteerd is, en oja, ze is natuurlijk een genezer tegenover de offensieve magie van de mannen). Misschien ben ik gewoon te oud en te cynisch voor zulk soort plots geworden, en misschien als we meer tijd hadden gehad met Marak en zijn love interest terwijl ze samen opgroeiden had ik er meer in geloofd, maar ik voelde hem in ieder geval niet genoeg.

Echter, de vaart in het verhaal en de razendinteressante magie/religieconcepten hielden me wel geboeid. Ik heb het boek binnen een week uitgelezen, en was oprecht benieuwd wat de volgende pagina’s zouden brengen. Ik vond de eindconfrontatie en de resolutie op het einde zeker voldoende, en ik ben zeker wel van plan om het volgende boek op te pakken, want ik wil stiekem toch wel weten hoe het verhaal verder gaat. “Zoon van de Duivel” is het tweede boek in de trilogie, en de dit jaar uitgekomen “Ziel van de Duivel” besluit de trilogie.
Voor meer informatie over Adrian Stone en zijn boeken kun je kijken op zijn blog.

Hebben jullie deze serie gelezen?
Wat vonden jullie ervan?