wegdereerzucht

De Weg der Eerzucht 6

Eindelijk ben ik  uitgekaterd na het Books of Fantasy Boekenbal, dus ik kan jullie weer verblijden met een nieuwe gastblog.  Deze keer blieft het mij om jullie mee te nemen op één van mijn hallucinogene dwaalwegen. Dwaal je even mee?

Eens in de zoveel tijd sta ik mezelf toe mijn geest te verruimen met allerhande hallucinogenen. Natuurlijk ben ik normaliter al visionair genoeg, maar een chemisch (of plantaardig) hulpmiddel is nooit weg. Maar wat is geestverruiming zonder verdere stimulans? Precies: zinloos. Daarom zorg ik voor de juiste zintuiglijke prikkels om mijn geest te stimuleren. Afgelopen weekend besloot ik om de verfilming van De Hongerspelen te gaan kijken.

Waanzinnig populair
Voor wie de afgelopen jaren onder een steen heeft geleefd: De Hongerspelen is een waanzinnig populaire sciencefictionroman, geschreven door Suzanne Collins. Normaal knap ik bij voorbaat al af op waanzinnig populaire verhalen. Bernard Hennen is waanzinnig populair. Stephenie Meyer is waanzinnig populair. Beide zijn zum kotzen. Maar toen ik De Hongerspelen had gelezen was ik toch enthousiast. En erg benieuwd naar de verfilming. Let op: *spoiler alert*.

(more…)

De Weg der Eerzucht 5

De doodsbedreiging in mijn vorige blog was natuurlijk niet serieus. Hoewel, nu ik het juryrapport van Fantastels herlees dan kom ik toch weer in de verleiding om een aantal juryleden een theelepel te geven om ze daarna levend te begraven. Of om ze ganzenveren op hun armen te plakken en in een afgrond te duwen.

Ophanging? Verwurging? Death-by-Powerpoint? Simpelweg doodschieten, maar wel eerst Rivella laten drinken? Geachte geekstijlers, het verzinnen van afgrijselijke levenseinden is het voorrecht van de schrijver. Et voilà, het onderwerp van deze week: de extase van de ongebreidelde fantasie.

Oneindig universum
In een oneindig universum is alles wat je kan bedenken ook daadwerkelijk mogelijk. Ga maar na: statistisch is de kans op leven op een andere planeet …100%. Sterker nog, de kans dat ze op die planeet Nederlands spreken is  …je raadt het al: 100%. Omdat het heelal oneindig groot is. Is dat een mindfuck, of wat? Nee hoor, het is echt waar. Google het maar, als je me niet gelooft. En als je zo levensmoe bent om mijn wijsheid in twijfel te trekken. (more…)

De Weg der Eerzucht 4

Allereerst voelde ik ongeloof. Daarna teleurstelling. En tenslotte een ongeremde woede. Geloof het of niet, maar mijn briljante verhaal Samhain is NIET in de top-10 van Fantastels geëindigd! Ja, dat is inderdaad ongelooflijk, nietwaar?

Natuurlijk hebben de juryleden helemaal niets van mijn verhaal begrepen. Dat kan niet anders. Een zeker jurylid had mij zelfs voorgedragen voor diskwalificatie omdat mijn verhaal niet ‘genre’ genoeg zou zijn! Ik, de Kampioen der Nederlandstalige Speculatieve Literatuur zou niet ‘genre’ genoeg schrijven? Pfah!

Jurycommentaar
In het juryrapport las ik verder wat lauwe commentaren als ‘vlot en leesbaar geschreven’. Nou, daar ga ik niet bepaald hard op. Ik kan pas instemmend knikken als men schrijft: ‘geëxalteerde, onovertroffen schrijfKunst’ of als men terecht vraagt ‘waarom heeft deze auteur nog geen Nobelprijs?’. Lieve kijkbuiskinderen: je kunt nog zo briljant zijn, het is onmogelijk om het iedereen naar de zin te maken. Jury’s zijn het moeilijkst van allemaal.

(more…)

De Weg der Eerzucht 3

Hoe ik de Nobelprijs voor de Literatuur ga winnen? Nou, dat is niet zo moeilijk. Behalve wat schrijftalent, een vleug verbeeldingskracht en een toefje wijsheid heb je vooral keiharde discipline nodig. Schrijven is een namelijk een vak dat je alleen met veel oefenen onder de knie krijgt. Als ik in de eerste veertig jaar van mijn leven niet zo afgeleid was, had ik die Nobelprijs allang op mijn schoorsteenmantel gehad.

Afgeleid? Ja, want tijdens die eerste veertig jaar was ik namelijk vooral bezig met Leven. Inderdaad, met een hoofdletter L. Want Leven is het geheime, vijfde ingrediënt dat leidt naar het Walhalla van de Eeuwige Letterenroem. Een schrijver die niet geLeefd heeft, heeft geen zak te vertellen. Ik heb er dus voor gezorgd dat ik een rijk leven heb geleid.

De wilde vaart
Wie verre reizen doet, kan veel verhalen. Dus ging ik op mijn zeventiende op de wilde vaart. Ik voer naar Algerije, Guyana en de Franse Antillen. Ik baseerde mijn verhaal Het indigo van de dood onder andere op mijn rondreizen in de Cariben. Maar deze ervaring ging dieper dan een kennismaking met exotische culturen, hoeren en de wanhoop van  verstekelingen. Mijn zeemanschap was mijn coming of age: ik ging aan boord als jongen, als man stapte ik weer op de kade. Altijd nuttig als je een roman voor young adults gaat schrijven. (more…)

De Weg der Eerzucht 2

Veel mensen kennen ondertussen het succesverhaal van Amanda Hocking. Gefrustreerd door alle afwijzingen van uitgevers besloot deze Amerikaanse om het allemaal zelf te doen. Ze zette haar boeken voor $3,- te koop in de Kindle Store van Amazon. Wat bleek?

Nou, het bleek dat Amanda een gat in de markt had gevonden. Ongeveer zo groot als de staat Texas. Op haar 26e verkocht ze honderdduizenden exemplaren van haar boeken. Bij Amazon kreeg Amanda 70% van de verkoopprijs. Tja, 70% van $3,- is niet veel, maar een miljoen keer weinig is nog steeds erg veel geld. Katjing. Amanda was binnen. Financieel onafhankelijk. An American dream come true.

Dat kan ik ook!
Als Amanda Hocking het kan, dan kan ik het natuurlijk ook, want ik ben een uitzonderlijk begaafd schrijver. Al zeg ik het zelf. Ik heb in 2011 de Unleash Award gewonnen, één van de meest prestigieuze fantasy prijzen in het Nederlandse taalgebied. Begin 2012 werd ik de nieuwe Kampioen van de Nederlandstalige Speculatieve Literatuur. Ik bedoel maar. Financiële onafhankelijkheid, here I come! (more…)

De Weg der Eerzucht 1

Over een paar jaar neem ik de Nobelprijs voor de Literatuur in ontvangst. Tijdens het galadiner in het winterse Stockholm zal ik te diep in het glaasje en het decolleté van mijn tafeldame kijken, terwijl ik haar wellustig bepotel. Als iemand mij tijdens dit moment van triomf vraagt waarom ik ooit ben gaan schrijven, dan zal ik lallend toegeven: ‘Omdat ik een dure APK-keuring voor mijn kiezen kreeg!’

Geld
Geld. Iedereen heeft het nodig. Zelfs schrijvers. Ernest Hemingway was niet te beroerd om het toe te geven. Dus ik ook niet. Waar zou ik me voor moeten schamen? Precies: nergens voor. Ik moet ook de hypotheek betalen, belachelijk dure graphic novels kopen en inderdaad, mijn auto door de APK krijgen. Dus ik kom er openlijk voor uit: sinds kort bied ik mijn scifi-, fantasy- en horrorverhalen te koop aan in de iBookstore van Apple. Ja, tegen betaling. Inmiddels staan vijf van mijn korte verhalen al wekenlang bovenaan vijf verschillende hitlijsten. En ik? Ik blijf er heel gewoon onder. Soort van. (more…)