Toen in 1991 een game werd uitgegeven genaamd: Duke Nukem, wisten de mensen niet wat ze zagen. Een grote gespierde man met flitsend blond haar, die verslaafd was aan de televisie, en door het lint ging toen een gestoorde dokter zijn stad aanviel waardoor hij z’n favoriete show: The Oprah Winfrey Show, miste. De game was een sidescroll platform game, en toen had hij al toffe uitspraken zoals: “I’m Gonna Kick ass!”

“HAIL TO THE KING, BABY!”

www.youtube.com/watch?v=h7ApXmZcuug

Games: Duke Nukem “Hail to the King, baby!” is een artikel van Geekstijl

No related posts.

Een korte omschrijving van Warehouse 13 voordat ik verder ga met de vergelijking.

Warehouse 13 is begonnen in 2009 op SyFy, een serie waarin 2 agenten van de Secret Service Myka (spreek uit Maika) Bering en Peter Lattimer worden gerekruteerd om voor Mrs Frederic in Warehouse 13 te gaan werken. Een immens grote opslagcontainer die met mooie visuele effecten in beeld gebracht is. Hierin rijden de agenten rond in op lichaamsenergie (opgewekte stroom uit de lijven van de 2 agenten) rijdende auto’s, kunnen ze naar de andere kant glijden via een kabelbaan systeem. En dan zijn er nog de compartimenten die in het eerste seizoen nog niet getoond worden, waar de zeer gevaarlijke Artifacts worden opgeslagen.

Dr. Arthur “Artie” Nielsen is een belangrijk karakter in de serie, hij is de bewaarder van alles wat in Warehouse 13 wordt opgeslagen en is ook de baas van de 2 agents, hij stuurt hen op missies en houdt contact via een ‘Farnsworth’ (zwart/wit beeldtelefoon) die naar eigen zeggen nog door Phil Farnsworth in 1929 is bedacht en gemaakt.  Een paar andere leuke items die we tegenkomen zijn een katana zwaard dat iemand onzichtbaar kan maken, een Lewis Carol spiegel. Maar ik ga verder niet teveel verklappen, ga zelf maar kijken!

Terug naar de vergelijking met The X-files. Beide series zijn dus gebaseerd op bijzondere ervaringen, ‘the unexplained’ zoals ze in Chris Carter’s serie werden genoemd. De muziek speelt soms een zeer belangrijke rol, om emoties van de hoofdpersonages kracht bij te zetten of om een scene af te ronden. Waar de muziek in The X-files gemaakt werd door Mark Snow, maakt de regisseur van Warehouse 13 gebruik van recente popmuziek, bijvoorbeeld muziek van Moby.

De humor in de serie is subtiel en zeker niet het belangrijkste element, maar het is toch fijn dat je de grapjes kunt volgen. Zo roept Myka dat ze geen red shirt wil zijn en roept Peter een keer in de Farnsworth ‘Kirk Out!’. Star Trek blijft een bron van referenties voor deze serie die van Sy Fy afkomstig is, waar ook de oude Star Trek series nog regelmatig uitgezonden worden. Humor in de achtergrond of in een commentaar tussen de hoofdpersonen is ook weer een terugkerend iets in The X-files maar een belangrijkere vergelijking is toch wel de constante druk van de regeringsfunctionarissen, de FBI en de lokale politie die nieuwsgierig zijn en buiten de activiteiten van de agenten gehouden worden.

Een remake van The X-files zal ik het niet noemen, evenmin is het een opvolger omdat de insteek wel degelijk anders is. Maar wel kan ik zeggen dat The X-Files een basis hebben gevormd voor latere science fiction series, zeker zoals die op Sy Fy te zien zijn waar nog dankbaar gebruikt wordt gemaakt van de lessen die geleerd zijn in deze 90’s serie. Waar er overeenkomsten zijn, zijn er dankzij nieuwe filmtechnieken en andere schrijvers ook veel nieuwe dingen te vinden in deze serie. Kortom, een aanrader voor zij die van Amerikaanse science fiction houden en hier nog lang geen genoeg van hebben!

TV-series: Is Warehouse 13 de opvolger van The X-Files? is een artikel van Geekstijl

Gerelateerde artikelen

1. TV-Series: Waarom je Fringe moet kijken
2. TV-Series: Waarom je Supernatural moet kijken
3. TV-Series: Spartacus, Blood and Sand

De National Novel Writing Month (afgekort tot NaNoWriMo) is een leuke, laagdrempelige en ontzettend heftige manier om boeken te gaan schrijven. Iedereen die zich aanmeldt begint met schrijven op 1 november. Het doel is om voor middernacht op 30 november een boek te schrijven van minstens 50.000 woorden (ruwweg 175 pagina’s). Dus: 1 maand, 50.000 woorden… en je regelt maar hoe je het doet naast je werk, je school, je sociale leven, en je slaap.

De sleutelwoorden hierbij zijn vasthoudendheid en bakken met enthousiasme. Omdat je maar zo’n korte tijd hebt om alles op te schrijven, is het ENIGE waar het bij NaNoWriMo om draait de output. Kwantiteit, dus niet kwaliteit. Je bent totaal toegestaan om de ergste zut te schrijven die het daglicht ooit gezien heeft. Je kan het immers later altijd nog deleten als December begonnen is.

Juist omdat je aller er gewoon uit kan gooien hoeft niemand zich zorgen te maken of het geschrevene daadwerkelijk ook enige kwaliteit heeft. Je kun je je eigen (waarschijnlijk torenhoge) verwachtingen en perfectionisme dus in de kast gooien, risico’s nemen, en gewoon schrijven zoals het in je opkomt. Het grootste deel van wat je zal schrijven is waarschijnlijk je reinste bagger, maar dat maakt helemaal niet uit. Omdat je jezelf dwingt om tot het naadje te gaan, geef je jezelf toestemming om fouten te maken. Het voordeel is dat je op deze manier minder aan zelf-censuur doet en je waarschijnlijk dingen zal schrijven die onverwacht best briljant kunnen zijn.

En tijdens de National Novel Writing Month zal je niet de enige zijn. Tijdens november zullen honderdduizenden (!) mensen over de hele wereld door hetzelfde proces gaan als jij. Zij zullen dezelfde haat/liefde verhouding aan gaan met hun verhaal, slaap tekort komen, hun vrienden en familie tekort doen, zuchten en steunen omdat ze er vandaag geen zinnig woord uit krijgen, of geen idee hebben waar ze met hun verhaal nu weer heen moeten. Op de NaNoWriMo website vind je forums waar je ervaringen en plot ideeën kunt uitwisselen en elkaar kunt aanmoedigen. Iedere week ontvang je e-mails van de starter van Nano (Chris Baty, die inmiddels ook een boek heeft geschreven ‘No Plot? No Problem!’ over Nanowrimo zelf) en ook bekende schrijvers (zoals bijvoorbeeld Neil Gaiman, die een ontzettende fan is van het NanoWriMo-principe) om je aan te moedigen. Er worden door lokale NaNoWriMo groepen (ook in Nederland trouwens) over de hele wereld kick-off en thank-god-it’s-over feestjes georganiseerd.

In 1999 vonden Chris Baty en een stel vrienden dat een dergelijke uitdaging als Nano best interessant zou zijn om een maandje te proberen. Van de 21 mensen in de vriendengroep die meededen aan de zelfopgelegde uitdaging haalden zes mensen de eindstreep. In 2000 zetten ze een website op en wisten 140 mensen de website te vinden die meededen aan de uitdaging. 29 van hen haalden de eindstreep. En in 2001 werden ze opeens wereldberoemd en deden 5000 mensen mee, waarvan 700 daadwerkelijk hun 50.000 woorden haalden in die maand van november. Vanaf dat moment is het supersnel gegaan met NaNoWriMo; in 2009 waren er 167150 deelnemers, waarvan er 32178 mensen zichzelf overtroffen en hun boek van 50.000 woorden schreven.

Maar wat valt er dan te winnen? Eigenlijk niets. Je daagt jezelf uit om daadwerkelijk een boek te schrijven in een maand. Aan het einde van de maand kan je op de website via een woorden-tel-tooltje je wordcount valideren en kan je een gaaf PDF bestandje met een certificaat downloaden als het systeem je op meer dan 50000 woorden telt. Je begint de maand als jezelf, en je eindigt de maand als een echte schrijver, zoals je misschien altijd al gedroomd had.

Meer informatie over hoe het daadwerkelijk werkt vind je HIER.

En even persoonlijker; is het daadwerkelijk mogelijk om écht een boek te schrijven naast alle andere dingen die je gaande hebt in je leven zoals een studie, je werk, huishouden, je familie, en een sociaal leven? Ik kan uit persoonlijke ervaring vertellen: ja, het is mogelijk. Ik ben inmiddels een zevenvoudige winnaar: vanaf 2002 tot en met 2009 heb ik ieder jaar meegedaan aan de uitdaging, en ik heb het ieder jaar gehaald. Soms wat eerder in de maand dan andere jaren, en eenmaal op de 29e november, maar het is me altijd gelukt.

Je slaap en je sociale leven zullen er wellicht onder lijden, maar het is een kwestie van hoe je je tijd indeelt. Je hebt meer tijd dan je denkt die je kan besteden aan het schrijven van je boek… zoveel momenten op de dag dat je in een bus zit, of gedachteloos aan het zappen bent tussen tv programma’s, of gewoon niets aan het doen bent. Als je 50.000 woorden in een maand moet schrijven, betekent dat je per dag 1667 woorden eruit moet persen om op schema te blijven. Als je lekker bezig bent en een beetje een idee hebt van wat je aan het doen bent, kan je de 1000 woorden per uur best halen (een inmiddels ervaren schrijver als ik redt op een goede avond 2000 woorden per uur, en ik heb het een keertje gepresteerd om met het schrijftooltje Write Or Die 1000 woorden in een kwartier te halen). Als je het zo bekijkt is het misschien twee uur per dag. Dat kan best te doen zijn toch?

Maar hoe weet je nu wat je moet schrijven? Kort door de bocht gezegd: dat weet je niet. Ik stel me inmiddels meestal wel in op het feit dat ik in november mijn verhaal wil schrijven dus ik zit vaak al vanaf augustus te broeden op een plot en een setting voor mijn verhaal, maar ik ken ook mensen die 1 november hun tekstverwerkingsprogramma openen en gewoon vanuit het niets beginnen te schrijven. Als je niet meer weet wat je personages moeten doen, dan laat je gewoon iets bizars gebeuren zoals UFO’s die landen, ninja’s die zich door het raam slingeren (op de NaNo forums noemen we ze plot-ninja’s) en laat je je personages daarop reageren. Al delete je het later, dat maakt niet uit- je haalt toch je woordenaantal van die dag. En wie weet kan je door zo’n willekeurige gebeurtenis weer richting geven aan je verhaal, of kan je het verhaal een nieuwe geweldige wending geven waar je nooit eerder aan gedacht had. (Je kan ook 500 woorden besteden om uitentreure te vertellen hoe je personage naar de keuken loopt en een boterham gaat smeren, maar persoonlijk vind ik de ninja’s leuker!)

Ik zet zelf meestal een ruw plot op met een begin, een aantal ‘milestones’ die ik wil halen, een paar personages die ik in het verhaal wil hebben, en ik houd mijn einde helemaal open. Tegen de tijd dat ik 50.000 woorden heb geschreven ken ik mijn personages meestal goed genoeg dat het einde vanzelf wel komt; zij kunnen de eindconfrontatie dan zelf wel afhandelen en ik ga dan als schrijver achterover zitten en laat het gebeuren. Maar dit is héél intens persoonlijk, dus je kan voor jezelf gewoon kijken wat jij prettiger vindt werken. Ik ken mensen die hun plot scene-voor-scene alvast uitwerken, zodat ze het in November alleen maar uit moeten schrijven, maar anderen bedenken ‘ik wil een vaag fantasy verhaal met ruimteschepen in een Firefly-achtige setting hebben’ en beginnen te schrijven met een ter plekke bedacht personage in een ruimteschip. Wat jij prettig vindt werkt, het is gewoon een kwestie van proberen. En wát je schrijft is helemaal aan jou. Ik heb SF geschreven, Fantasy, Thriller, maar ook drama en interpersoonlijke relaties. Ieder verhaal dat ik heb geschreven is me lief, maar ik moet heel eerlijk zeggen dat ik niet altijd de moed heb gehad om na November te gaan editen… vaak was ik allang al blij dat ik het verhaal na november kon afschrijven, als het langer was dan 50.000 woorden (ik kom meestal rond de 60.000 uit, en een keer heb ik een jaar lang nog verdergeschreven aan mijn NaNo fantasy verhaal en eindigde in juli het jaar erop met 123.000 woorden). En de kick als het je gelukt is voor 1 december is ongelofelijk en onbeschrijfelijk.

Dus lijkt het je wat? Droom jij stiekem in je hart van het schrijven van je eigen boek? Meld je dan vooral aan bij de NaNo website vanaf 1 oktober, sla een flinke hoeveelheid caffeïne in, en laat me even weten dat je meedoet… dan kunnen we elkaar in November aanmoedigen!

Doe ook mee aan de National Novel Writing Month! is een artikel van Geekstijl

No related posts.

Nog niet heel lang geleden opende je de inbox van Gmail om je mail te checken maar sinds kort kun je ook allerlei extra hulpmiddelen inzetten in je mail. Gewoon een brievenbus waar alle post binnen kwam is het al lang niet meer. Spam wordt gefilterd, adresboeken worden compleet gemaakt met alle informatie van je contactpersonen waardoor je deze in je Android telefoon ook direct kunt gebruiken.  De luxe van 1 systeem voor al je mail, adressen en telefoonnummers geordend en makkelijker vindbaar.

En nu is er een nieuwe feature waarbij Gmail voor je kan bepalen welke mail je vandaag moet beantwoorden, welke nog even kan blijven liggen en welke absoluut direct weg kan. Priority Inbox vindt en sorteert je mail in je inbox en helpt je met het onderhouden van je contacten en vooral niet vergeten mail te beantwoorden.

Labels en sterretjes aan je mail hangen zorgen voor je eigen overzichtelijke systeem. Natuurlijk kun je de google zoekfunctie gebruiken om mail terug te vinden en indexeert Gmail ook je mail. Dit resulteert in persoonlijke aanbiedingen langs de zijkant van je inbox, maar Google zegt zelf de privacy te bewaken van haar gebruikers maar hier is nog wel veel discussie over.

De lay-out en opbouw van Gmail is recentelijk veranderd en dankzij het nieuwe blokje met shortcuts kun je heel vlot je mail, je adresboek en je takenlijstje openen. Aanverwant aan de mail is de Agenda functie, waarbij ik je alleen even wil wijzen op een agenda die iedere Geek wel moet hebben: Geek Holidays.

Meer lezen over Gmail en tips binnen krijgen? Volg het Google Blog of check deze lijst met Gmail tips.  Wanneer begon jij met Gmail en heb je nog andere accounts of ben je volledig over?

Gmail: e-mail voor gevorderden? is een artikel van Geekstijl

Gerelateerde artikelen

1. Apple iOS4: nieuwe besturing voor iPhone en iPod
2. NewTechnology: Google buzz
3. Review: HTC Legend Android mobiel

Wat een kleurige knusheid

Middeleeuwse Monorail

De Gummi Beren waren knuffelachtige felgekleurde beertjes die als een knusse familie verstopt in het bos leefden. Als jongetje vond ik dat minder interessant dan het feit dat ze een verloren geraakte stam van een magische oude cultuur waren, een stoere middeleeuwse monorail er op na hielden, tegen hordes monsters vochten en zichzelf geregeld oppompten met  een soort steroiden voor gummiberenbeentjes: Gummibessensap.

Het Grote Oude Gummiberenvolk

Het plot van de Gummiberen was simpel en besloeg nooit meer dan eén of twee afleveringen. Dat hoefde ook niet; het feit dat de aandacht niet lang werd vastgehouden maar bekende thema’s steeds terugkeerden maakte deze serie zo episch en herkenbaar. Alle afleveringen bij elkaar genomen vertelden het verhaal van een verloren geraakte stam/familie van het Grote Oude Gummiberenvolk en hun zoektocht naar hun culturele roots. Opvallend detail is dat de Gummiberen een van de weinige series van die tijd is welke daadwerkelijk tot een (goed) einde gebracht is.

Snode Graaf Ruwaard en Oorlam!

Clara mochten ze houden

Een centrale rol in dit magische verhaal werd gespeeld door Ewout. Dit jonge mensenkind en dapper schildknaapje was door middel van zijn oude Gummiberen medaillon de beschermer en helper van de Gummiberen geworden.  Naast zijn liefde voor Prinses Clara liet Ewout zien dat Gummiberen en mensen in vrede van elkaars middeleeuwse monorails gebruik konden maken. Kort samengevat wilde ik destijds niets liever dan Ewout zijn met mijn eigen Gummiberenmedaillion, Prinses Clara mochten ze houden.

www.youtube.com/watch?v=Uo2fk5g0yps

De Toys

Het Gummiberen speelgoed is eigenlijk de enige gemiste kans van deze geweldige cartoon. Dit was er in twee verschillende versies: de overbekende (denk aan de smurfen) plastic letterkast poppetjes, en grote pluche knuffelberen in kleurige pakjes. Hoewel beide soorten speelgoed nu uitermate leuk zijn om te verzamelen weet ik nog dat ik als jongetje beide tekort vond schieten. Ik wilde verdorie wat om mee te spelen: ik wilde dat Gummiberen boomhuthuis, ik wilde die middeleeuwse monorail en ik wilde het kasteel van graaf Ruwaard!

Een beetje suf...

Lelijk!

De Retrodoos: De Gummiberen is een artikel van Geekstijl

No related posts.

Dan heb je net het 3e seizoen van The Big Bang Theory afgekeken en zie je dat RTL 5 eindelijk  begint met het uitzenden van een fantastische comedy serie. Ja, dan kun je niet anders dan vanaf seizoen 1 lekker nog es gaan kijken. Deze serie die feitelijk gaat over 2 natuurkunde nerds en hun overbuurvrouw, een beetje beauty & de nerd heeft mijn hart gestolen vanaf de allereerste aflevering.

De huisgenoten Dr. Sheldon Cooper en Dr. Leonard Hofstadter zijn beide natuurkundigen en werken aan hun onderzoek op de universiteit. Daarnaast hebben zij met 2 vrienden Dr. Rajesh Koothrappali en Howard Wolowitz vaste avondjes waarop ze Battl  Star Galactica kijken, naar de stripwinkel gaan (comics, een zeer belangrijk element in deze serie) en natuurlijk de vaste eet-rituelen. Wat ik vooral erg fijn vind aan de serie is de lange reeks van inside jokes die niet uitgelegd worden. Als je geen Star Wars, Star Trek, Battle Star, comics etc kent heb je niet veel lol aan deze serie. Ik vind zelf dat die grapjes de serie helemaal maken. Dat en de manier waarop Penny, de knappe overbuurvrouw bij de groep gaat horen en je met haar meeleeft hoe zij langzaam wat nerdier wordt en de heren niet echt richting ‘de rest van de wereld’ gaan.

Nu de serie ook op TV te volgen is, kan ik hem zeker aanraden aan een ieder die van leuke comedy’s houdt en voor een marathon is deze serie ook zeer geschikt. De humor is soms wel wat herhalend maar de karakters komen tot leven naarmate het verhaal verder gaat en de kleine dingetjes die dan uit het patroon vallen, zoals de knuffel die Sheldon aan Penny geeft maken deze serie tot een juweeltje. Kijken dus!

TV-Serie: The Big Bang Theory is een artikel van Geekstijl

Gerelateerde artikelen

1. TV-Serie: How I met your mother
2. TV-Serie: Breaking Bad
3. TV-series: Is Warehouse 13 de opvolger van The X-Files?

Na een feestje vorig jaar met Oud en Nieuw dat als thema “Bring Your Own Glow” had is mijn liefde voor glowsticks weer flink opgelaaid sinds mijn jeugd.
Tijdens het feestje hadden we geen officiële verlichting, maar we hadden wel onze eigen glowsticks en vuurwerk. Het was een supergaaf feestje waarbij iedereen glitterde en straalde, zelfs nog voordat de klok middernacht sloeg en het vuurwerk tevoorschijn werd gehaald. Sindsdien is mijn zwakke plek voor glowsticks weer een stuk zwakker geworden… en vond ik op Gizmodo.com toevallig een officiële tutorial over het maken van glowsticks.

Zó gaaf! Ik kon hem jullie niet onthouden.

Stiekem is het eigenlijk nog best heel interessant om te zien hoe heftig die dingen beginnen te schijnen, en wist je dat de verf nodig is om de glowstick zijn gloeiende kleur te bezorgen? Als je gewoon de chemicaliën bij elkaar gooit, ontstaat er alleen energie. De glowstick heeft de verf nodig om de energie ook daadwerkelijk om te zetten in dat felgekleurde licht dat we allemaal zo goed kennen. Natuurlijk verwacht ik niet dat jullie nu meteen naar de winkel rennen om de chemicaliën op de kop te tikken en dit allemaal uit te gaan proberen, want je koopt ze toch een stuk goedkoper bij je standaard speelgoedwinkel, maar het is wel leuk om zo te zien gebeuren. Dit is de gave kant van scheikunde: het laat je glowsticks maken. Hoera!

www.youtube.com/watch?v=tItOOpyJP5k

En nu eventjes iets heel anders… glowsticks! is een artikel van Geekstijl

No related posts.

Pro Tour Amsterdam is verdeeld in een main event waar profs, vanuit de hele wereld, op uitnodiging aan deelnemen en tientallen open events die toegankelijk zijn voor iedereen. Op bijna ieder moment van de dag kun je, na registratie, deelnemen aan de diverse open events. Denk hierbij aan Drafts, EDH, Open Dueling, Two Headed Giant en, onze favoriet, Archenemy.

Tijdens de open events zijn er diverse mooie prijzen te winnen. Een vliegreis naar de 1e Magic Pro Tour in 2011 bijvoorbeeld, een iPad, iPods, speciale Magic kaarten en nog veel meer.

Bij de informatiebalie is voor iedere bezoeker de ‘Avatar of Woe’ kaart gratis af te halen. Tijdens het festival is er de mogelijkheid om je favoriete kaarten te laten signeren door bekende Magic artiesten als RK Post en Igo Kieryluk. Ook zijn er mensen uit het development team uit Seattle aanwezig die open staan voor vragen of een potje kaarten. Op de zaterdagavond gaat de Assault on Mirrodin Preview Party van start. Hier krijgen we een exclusieve kijk op de nieuwe uitbreidingsset ‘Scars of Mirrodin’, die in oktober 2010 zal uitkomen. Op de zondag wordt de Pro Tour Top 8 uitgezonden op grote schermen, en voorzien van commentaar door David-Marshall en Rich Hagon.

Geekstijl geeft 4 Draft Vouchers weg!
Op de zaterdag (4 september) is Geekstijl ook van de partij en geeft ter plekke vier vouchers weg (t.w.v. 15 euro) om mee te doen aan een draft. Het enige wat je hiervoor moet doen is hieronder in een comment aangeven waarom jij deze voucher moet krijgen. Op donderdag 2 september trekken wij vier winnaars onder de reacties die vervolgens hun voucher bij ons kunnen ophalen! See you at the Pro Tour!

Voor meer informatie over het evenement, zie deze website.

Magic Pro Tour, Amsterdam is een artikel van Geekstijl

Gerelateerde artikelen

1. Zomerspelen: Magic Archenemy

• Marvel Comics
• Schrijvers: Marc Guggenheim, Zeb Wells en Matt Fraction
• Illustrators: John Romita Jr., Barry Kitson, Fabrizio Fiorentino, Patrick Olliffe, Marcos Martin, Todd Nuack en Andy MacDonald
• Verzamelbundel met Amazing Spiderman #584-588, de President’s Day Special, materiaal uit Amazing Spiderman Extra! #1 en 3, en Amazing Spider-Man #583

Op straat voor Barack
‘Toen we hoorden dat Obama een verzamelaar van Spider-Man comics was, wisten we dat we deze twee historische figuren moesten laten samenkomen in het Marvel Universum” aldus Joe Quesada, editor-in-chief bij Marvel. Zo gezegd, zo gedaan. Als eerbetoon aan een van de populairste (en meest gehypte) politieke figuren uit onze tijd bracht Marvel Spider-Man en Barack Obama samen in Amazing Spider-Man 583: Spidey Meets the President. En het volk zag dat het goed was. Waar een normale Spider-Man comic gemiddeld zo’n 70.000 exemplaren per maand verkoopt, kwam deze al snel over de 350,000 heen en werd tot in de vierde druk voor besteld. Een comic werd een tijdsdocument, en menig Amerikaanse geek rolde zijn slaapzak uit voor de comicbooksstore in de hoop een exemplaar te kunnen bemachtigen.

Spidey gaat de geschiedenisboeken in
In Nederland was de Obama-rage natuurlijk ook groot, maar slechts weinigen zullen de politieke crossover met Spider-Man hebben meegekregen. Middels de hardcover verzamelbundel Election Day krijgen wij echter ook de kans om een snufje van de Amerikaanse verkiezingsgekte te herleven. In het korte verhaal Spidey meets the President! gaat het niet zozeer om een ingewikkeld plot of spannende wendingen. Alles wordt simpel en overzichtelijk gehouden, en er wordt veel aandacht besteed aan de wisselwerking tussen Spidey en de politici. Vanaf de eerste bladzijde heb je al door wat er aan de hand is, en welke oude vijand van Spidey nu weer roet in het eten gooit. Dit is, net het matige tekenwerk, echter niet erg. De verschijning van Obama maakt ontzettend veel goed, en zorgt ervoor dat de comic zijn standaard overtreft. Als je de strip leest besef je al snel dat deze afbeeldingen en teksten ooit gebruikt zullen worden in zijkaders van de geschiedenisboeken van de toekomst die over de eerste Afro-Amerikaanse president zullen verhalen.

Dikke plus voor de emoties
Het merendeel van deze bundel bestaat uit een verhaal waarin Obama geen rol speelt. Het draait hier namelijk om een aantal Amazing Spider-Man episodes waarin meerdere plotlijnen hun eindbestemming vinden tijdens de verkiezingen van de nieuwe burgemeester van New York. Zo wordt hier, in een heel intens dialoog met Harry Osborn, onthuld wie nu eigenlijk Menace, oftewel de Grey Goblin’ is. De ‘Spider-Tracer Killers’-zaak wordt ook opgelost. Beide plotlijnen maken hun intrede al voor de verhalen in deze bundel, maar alles wordt snel en efficiënt samengevat zodat het gemis aan voorkennis niet het leesplezier in de weg zit. Het tekenwerk ziet er over het algemeen erg mooi uit, vooral Romita Jr.  en Fiorentino leveren prachtig werk. Het nadeel van zoveel illustrators is echter wel dat je soms om de pagina naar een andere tekenstijl zit te kijken. Dit heb ik bij de korte verhalen, waarin veel tussen Fiorentino en Ollife wordt afgewisseld,  als storend ervaren. Een dikke plus wil ik geven voor schrijfwerk, en dan met name de manier waarop emoties over gebeurtenissen in het verleden hun weg terug vinden bij de personages. Een mooi voorbeeld hiervan is het moment dat Spidey denkt te gaan sneuvelen in de strijd, en nog net de gedachte “Gwen…see you soon” door zijn hoofd laat gaan. Ik ben zo’n fan die Gwen’s dood nog steeds niet helemaal kan accepteren, dus de haren gingen weer overeind staan.

Geen simpel stripboekje
Al met al geeft de Election Day ons de prachtige mogelijkheid om de verkiezingsgekte in Amerika mee te maken in het Marvel Universum. Hoewel ik Rutte niet gauw over de daken zie vliegen, of Balkenende kryptoniet in de borstkas van Superman zie drukken hoop ik wel dat er meer van dit soort politieke crossovers gemaakt worden. Het laat namelijk zien dat comics hun wortels diep in de maatschappij hebben gevestigd, en niet louter stripboekjes ter vermaak zijn. Election Day is in dit geval een must have, elke verzamelaar zou hem in zijn kast moeten hebben. Punt.

Rating: 5 out of 5 stars

Deze recensie is mede mogelijk gemaakt door Cheap Comics! Wil je meeslingeren met Obama en Spider-Man? De comic is hier te bestellen.

Comics: Spider-Man Election Day is een artikel van Geekstijl

Gerelateerde artikelen

1. Comics: Greek Street ‘Blood Calls for Blood’
2. Comics: The Guild #1
3. Comics: Justice Society of America: The Next Age

“A Song For Lya” is een collectie van een tiental korte verhalen, waarvan sommigen slechts enkele pagina’s beslaan, anderen wat meer, en de titel van de bundel vernoemd is naar een novella van 50 pagina’s, “A Song For Lya”. De verhalen staan op zich los van elkaar, hoewel er wat referenties op meerdere momenten terugkomen die doen vermoeden dat het toch in hetzelfde verhalenuniversum speelt. Maar omdat we soms heel ver in de toekomst gaan staan de verhalen toch helemaal los van elkaar.

De SF verhalen lopen uiteen van een menselijke expeditie terug op aarde, vijfhonderd jaar na een nucleare oorlog; een directeur van een interplanetaire sportleague die opeens te maken krijgt met een alien team dat ook wil meedoen in zijn competitie; de eenzaamheid van een man alleen op een spacestation (“The Second Kind of Loneliness”, een van mijn persoonlijke favorieten, de twist was echt fantastisch); een nieuwe manier van mijnbouw, via geanimeerde lijken (en alle problemen die daarbij komen kijken); een genetisch gemanipuleerde oorlogsheld die terug wil keren naar aarde; en het onderzoek naar de mythe van een mistplaneet, bestaan de mistwraiths nu echt?

Eigenlijk zit er geen slecht verhaal tussen, ze varieren allemaal van interessant tot fantastisch. Ze zijn goed verteld, precies zo lang als nodig, en zijn precies wat je wil krijgen van een kort verhaal. Hoewel de science fiction concepten hoogtij vieren door alle verhalen heen, lijken de drie belangrijkste thema’s die doorgaans in George R R Martin’s werk naar voren komen (liefde, eenzaamheid, en menselijkheid) zeker hier ook weer terug te komen. Voor mij persoonlijk is het prachtig om de schrijver zulke intelligente beelden te zien scheppen over de dingen die ons allemaal raken.

Zijn verhalen zijn in veel gevallen zo bitterzoet dat het bijna een verassing is wanneer een verhaal op een goede noot eindigt. Ik ken mensen wie dit ontzettend irriteert, maar ik was erg geroerd bij sommige verhalen. Ik ben Martin’s andere werk gaan lezen doordat ik een grote fan was van zijn personages in de bekende fantasy serie “A Song Of Ice And Fire”, en hier toont hij nogmaals dat hij de menselijke ziel begrijpt. Martin is erg goed in het met een paar woorden scheppen van sfeer. Hij kan met een halve pagina een wereld vol mist en romantiek scheppen, of de donkere tunnels van een metrostation vijfhonderd jaar na een nucleaire aanval. Maar het is zijn personages, zijn dialogen, en het begrip van de menselijke geest dat mij een echte fan maakt.

Het titelverhaal “A Song For Lya” (welke in 1975 de prestigieuze Hugo Award binnensleepte) gaat over twee jonge telepaten die op een alien planeet een religie onderzoeken waarbij de locale bevolking zo rond hun vijftigste vrijwillig euthanasie pleegt door zich te laten opeten door een parasiet. De telepaten worden aangeroepen als ook mensen uit de menselijke nederzetting zich bekeren tot deze religie, om te begrijpen wat er hier nu in vredesnaam gebeurt. Ik zal niet te veel verpesten van te voren, maar wat er volgt is vijftig pagina’s vol intense beelden die me weken later nog steeds bezig hielden. Vooral in dit verhaal worden er diepgaande dingen gezegd over de menselijke natuur, liefde, menselijke relaties en eenzaamheid. Maar die diepe gedachten zijn er alleen maar als je er zelf over na gaat denken; als SF verhaal leest het rap weg en is het een sterk verhaal. Op mij persoonlijk maakte het erg veel indruk, en ik ben benieuwd of er anderen zijn die er op dezelfde manier door geraakt werden.

Het is misschien niet voor iedereen, maar voor alle liefhebbers van intelligente maar toch menselijke SF, is dit zeker een aanrader!

A Song For Lya van George R R Martin is een artikel van Geekstijl

No related posts.