TV-Serie: How I met your mother

Deze serie speelt in New York en heeft op het 1^e gezicht wel iets weg van de 90’s hit Friends, maar als je wat langer blijft kijken absoluut niet. Ja, het gaat over een groep vrienden die elk hun eigen rol spelen en hun eigen draai geven aan de groepsdynamiek maar wat vooral opvalt aan deze serie is dat de 5 hoofdpersonen seizoen na seizoen blijven boeien met maar weinig extra characters die de verhaallijnen moeten aanvullen.

Als fan van Willow in Buffy the Vampire Slayer, was ik al een klein beetje nieuwsgierig naar deze serie waarin Alyson Hannigan de rol van Lilly Aldrin speelt. Samen met Jason Segel die ik leerde waarderen in deze serie en in de film ‘Forgetting Sarah Marshall’ zijn zij Marshall & Lilly. En daar begint het pas, dan heb je nog Barney Stinson, een geweldige womanizer die we nog kennen van vroeger als Doogie Howser M.D. En naast hen speelt ook Robin Scherbatsky, de Canadese onder de Amerikanen een belangrijke rol in deze zoektocht naar de moeder van de kinderen van Ted Mosebey. Want hoewel je het vaak vergeet in alle side quests en briljante verhaallijnen, de serie gaat echt over Ted die op zoek is naar zijn vrouw. En hij vertelt deze verhalen aan zijn kinderen, zonder echt veel toe te lichten over wie nu die vrouw eigenlijk wel niet is.

Inmiddels zijn er 5 seizoenen gemaakt en heb ik vele favorieren. Maar mijn ultieme favoriet is misschien toch wel 1 uit het begin, waarin Ted een ‘blue French horn’ steelt uit een restaurant om zijn liefde voor Robin te tonen. En dan de aflevering in seizoen 5 waarin Barney gevraagd wordt te kiezen tussen ‘the hot bartender girl’ of zijn maatpakken. Een briljante musical scene over maatpakken volgt. Kortom, deze serie laat je lachen, huilen van het lachen en dan nog meer lachen!

Wat ik er zo ontzettend leuk aan vind is dat deze 5 mensen, goede vrienden die we volgen van hun 28^e tot ongeveer hun 32^e heel normaal zijn. Ze maken leuke, grappige dingen mee maar niet in een heel bijzondere situatie. Ze hebben een baan en kunnen ontslagen worden, ze gaan op (vele) dates en kunnen een blauwtje lopen. En ik merk dat je als kijker snel denkt, dit kan mij of mijn vriend(in) ook overkomen. Het wordt wat uitvergroot natuurlijk maar de kracht zit hem erin dat die kleine details zo goed uitgewerkt zijn. Dit is wel een combinatie van de acteurs die er samen lol in hebben, die bovendien een zeer volledige rol uitspelen en de verhaallijnen die soms erg afwijken van de zoektocht naar de vrouw van Ted maar dan toch weer terug weten te komen bij die basislijn.

Een echte aanrader voor serie marathons of om af en toe tussendoor even te kijken. Je hoeft het niet echt te volgen, een aflevering op zich is al leuk maar als je het gaat volgen, laat me even weten wat je ervan vond?