TV-Series: Spartacus, Blood and Sand

Dus ik zeg: "Als er een krassie op je jassie zit... kom dan!"

Televisie-series en vrouwen hebben veel met elkaar gemeen. Je hebt knappe en lekkere vrouwen. Dit zijn twee los van elkaar staande zaken, die ook geen invloed op elkaar hebben. Dit maakt voor 4 categorieen. Hierbij een handige determinatie tabel:

Voor series kunnen we een soortgelijke tabel gebruiken. Waarbij knap gelijk staat aan goed en lekker aan gaaf. En Spartacus plaatst zich met voor de volle honderd procent in de categorie “niet knap, wel ongelooflijk lekker”.

In Spartacus: Blood and Sand volgen we het verhaal van deze legendarische gladiator. De serie begint met een naamloze krijger welke zichzelf in 5 minuten zo in de nesten werkt met de romeinen dat ze hem ter executie in de arena gooien en zijn vrouw als slaaf verkopen. Die romeinen waren duidelijk niet van de halfbakken maatregelen. Uiteraard is onze krijger te koppig om te sterven. En het publiek loopt met hem weg, dus wordt hij verkocht aan een gladiatorentrainer die hem de artiestennaam Spartacus geeft. Niets geleerd van het standje dat hij al kreeg blijft Spartacus zichzelf in de nesten werken om zich daar elke keer weer op brute wijze uit te vechten. De rest van het verhaal draait om spieren, tieten, piemels en het feit dat het maar niet wil regenen.

Als dat niet klinkt als een plot om met een blik schultenbrau om de bank te bezwangeren weet ik het ook niet meer.

De serie maakt zich geen illusies. Spartacus weet in welke categorie hij zit en doet er niet moeilijk over. Veel scenes zijn flink overgeacteerd. Waardoor de serie soms meer als toneel aanvoelt dan een moderne hollywood productie.  Een scherp contrast met het populaire method-acting dat in de meeste series vandaag de dag gehanteerd wordt. Het is even wennen maar werkt daarna erg goed.De korte krachtige dialogen krijgen zo een dikke vleug `gaaf’.

Veel tijd wordt er echter niet gespendeerd aan deze dialogen. En dat wat er in zit bestaat slechts uit twee types. De eerste begint met ruzie en eindigt in bloedige gevechten. De twee begint met een vrouw die zeer expliciet de vochtigheid van haar vagina ter discussie stelt en eindigt, via sex, ook met bloedige gevechten.

Xena doet het wat relaxter aan in Spartacus.

De vrouwen hebben sowieso een aparte status in de serie. We zien een aantal sterke, ontwikkelde vrouwen. Intelligent en zelfverzekerd zijn ze de krachtige vrouw die achter elke man moet staan. Echter, het enige waar al dit talent in resulteert zijn `dripping wet thighs’ van elke ingeoliede gladiator die voorbij loopt. De droogte waar Rome mee kampt in de serie is volgens mij dan ook een beetje overdreven.

Naast de sex gaat het in Spartacus voornamelijk om de actie. En daar doen ze niet lullig over. Bij elke zwaai van een zwaard vliegen er liters bloed over het scherm. De diverse gladiators zijn heerlijk overdreven uitgedost. Gezichten, al dan niet met de rest van het hoofd, worden er in vol ornaat afgesneden. Allerlei wapens passeren de reveu. En het ene gevecht is nog meer over de top dan de vorige.

Daarmee is Spartacus niet een serie voor iedereen. Als jij alleen naar het filmhuis gaat en een Rambo IV niet kan waarderen dan kun je Spartacus beter overslaan. Houd je echter wel van een ongecompliceerd robbertje vechten dan is het een must-see.

Spartacus: RTL 5, zondag vanaf half tien.