Monster & Mysteries: Dossier 10

©Art Grafunkel

Wat: Het ritueel van het dansende lijk
Wanneer: 1997
Monsterfactor: 8
Mysteriefactor: 6
Geïllustreerd door: Art Grafunkel

Wie eenmaal de geur van gebakken mensenvlees heeft geroken, vergeet dat nooit meer.
Ik spreek uit ervaring. Het ruikt naar gebraden biefstuk. Dat is precies wat er zo confronterend aan is. Ik bemerkte het in de stad Varanasi, toen ik zat te schrijven op de trappen bij de rivier. Het water liep me al in de mond vóór ik besefte dat het een van de lijkverbrandigen was.  En is ruiken niet een vorm van proeven?

Een aantal weken later sprak ik over mijn ervaring en over het eten van mensenvlees met een man die voor het gemak ‘Bob’ zal noemen. Ik was inmiddels doorgereisd naar Calcutta, de stad die gewijd was aan Kali – godin van de dood. Bob was een Amerikaan, een student ‘Religious studies’ naar zijn eigen zeggen. Het was een oude hippie van achter in de veertig, met grijze dreads in zijn rastakapsel en plukken grijs in zijn baard. De blik in zijn ogen, zo herinner ik me, deed me denken aan die van Raspoetin, of Charlie Manson. Maar dat kan ook associatie achteraf zijn. Oude Amerikaanse hippies waren er zo veel in India, gestrand op hun zoektoch naar verlichting.
Maar Bob was anders.

In ons guesthouse vertelde Bob dat iemand die mens gegeten heeft een onbewuste reactie bij anderen losmaakt, een van afkeer en ontzag. Alsof die persoon geen onderdeel meer was van de kudde. Alsof hij van schaap, wolf was geworden.
Zelf had hij vaak mensenvlees gegeten, en zelfs op lijken gemediteerd – zei hij: ‘Bepaalde mensen willen graag alleen zijn op hun pad naar verlichting. Daarom doen ze dat.’ Hij noemde dat ‘the left hand path’. Zijn denkwijze, gebaseerd op het boeddhisme, ging er vanuit dat onze werkelijkheid een illusie is. ‘Pas als je dat inziet, ben je bevrijd van onze beperkte wereld. Dan kun je goddelijke dingen doen. En als de werkelijkheid toch een illusie is, wat is er dan mis met het eten van mensenvlees?’ Het was inmiddels donker geworden – etenstijd. Rook ik daar nu gebakken vlees door het openstaande raam?

Bob vertelde vrolijk door over zijn duistere meditaties. ‘Zo bestaat er het ritueel van het dansende lijk: dan ga je je liggen op een gestorven lichaam. In die houding mediteer je meerdere dagen en nachten. Het is belangrijk dat je al die tijd je mond strak op dat van het lijk houdt, in een afschuwelijke doodskus. Als de eerste meditatietijd voorbij is (na een magisch aantal dagen en nachten), vindt er een wonder plaats. Het lijk zal beginnen te bewegen en zelfs opstaan. Het zal alles doen om je kwijt te raken, zoals wild schudden en tegen muren opbotsen. Maar je mag onder géén beding loslaten: dan verscheurt hij je!

Het is belangrijk dat je op dat moment je focus behoudt en blijft mediteren, met de monden nog steeds op elkaar. Als dit je lukt zal de zombie op het wildste moment zijn tong in je mond steken. Die tong bijt je dan af. Daarna is het voorbij. Het lichaam valt weer levenloos op de grond en de tong kun je bewaren als een krachtig talisman, of als ingredient voor magische dranken…’

Ik slikte.
Mijn eetlust was weg.
Die van Bob niet. Kort daarna stapte hij op en ging weg, eten in de stad. Ik zie hem nog gaan door een van de drukste smalle straten van Calcutta. Hij liep half mank, met behulp van een stok. De kudde ging voor hem opzij. Om de paar meter wilde iemand even zijn bovenarm aanraken, waar hij een grote tatoeage van de heilige Kali op had laten zetten. Bob was anders dan alle andere reizigers die ik tegenkwam in India. Hij was niet verloren op zijn zoektocht naar verlichting. Hij was juist thuisgekomen.

Een monsterlijk weekeinde gewenst,

Martijn J. Adelmund
schrijver en researcher

Martijn J. Adelmund (1977) is schrijver en redacteur. Hij schrijft (non)fictie voor kinderen en volwassenen. Bindend element is zijn absurde humor en zijn voorliefde voor het fantastische. Hij werkte onder andere aan de kinderboeken De toverlantaarn (schrijver) en De Jonge Samoerai (vertaler, met Jet Matla), Alan Lee’s The Lord of the Rings schetsboek (vertaler), The art of The Lord of the Rings (redacteur). Hij was samensteller van 16-delige reeks Mysteries in Nederland, waarvan er een vertaald werd in het Engels.