Monsters & Mysteries: Niets dan de Waarheid

Wat: afgehakte onderbenen
Waar/wanneer:  Stalingrad 1942
Monsterfactor: 9
Mysteriefactor: 2
Geillustreerd door: Iris Compiet

(c) Iris Compiet

‘Nee… AdelmÛuuund, niet AdelmOEnd!’
Ik zeg het ongeveer een keer per week, en tientallen familieleden met mij, in heel Nederland. Zó gevoelig ligt onze Duitse achternaam nog bij de nazaten van een Duits-Nederlandse familie, zelfs in deze ver naoorlogse tijd. Toen een nicht van mijn vader als staatssecretaris regelmatig in het nieuws was, leek het even voorbij, maar nu spreekt men mijn achternaam weer standaard verkeerd uit. Maar, ach hoe verkeerd is het nu eigenlijk? Er zijn toch meer families met een Duitse achternaam…

Toch liggen de trauma’s diep in onze familie. De Oorlog lijkt overal zijn stempel op gedrukt te hebben. Mijn opa was een gebroken man, gek zo je wilt. Mijn vader heeft er een half leven over gedaan om er wijs uit te worden. Verhalen boden troost, verhalen die mijn opa aan zijn zoons vertelde bij een glas jenever. Die mijn vader weer aan mij doorvertelde. Over Stalingrad, waar het zo koud was dat men de bevroren onderbenen van de gevallenen afhakte om hun laarzen te stelen; over hoe hij deserteerde uit het Duitse leger en te paard over de Hongaarse poesta naar huis gallopeerde;  over hoe hij zich aansloot bij het Nederlands verzet en eigenhandig een dorp redde. Mijn opa was een dubbelspion, een Baron van Munchhausen en een vrouwenverslindende Rotterdamse sekteleider tegelijk.

De traditie
De verhalen zijn allemaal wonderlijk en gruwelijk. Ze bevatten genoeg werkelijkheid om plausibel te zijn en worden allemaal met een glimlach verteld. Want dat is het schijnbaar wat een overdosis aan harde werkelijkheid met iemand doet: men vindt balans in zwarte humor en fantasie. Gold dat niet voor de grootste fantasten van onze tijd? Hebben Francisco  Goya, Mervyn Peake, J.R.R. Tolkien en Roald Dahl niet allemaal een klap gekregen van de gruwelijke molenwiek die oorlog heet?

Ik ben opgegroeid in deze traditie.
Zelfs als ik over mezelf schrijf voel ik me een romanpersonage. Toch is het allemaal waar, alle 16 boeken die ik schreef over mysterieuze zaken in Nederland, en alles wat ik meemaakte in mijn jarenlange onderzoek. Ik kan me nog goed herinneren hoe ik voor mijn boek Mysteries van Zeeland in een zaaltje bij een boekhandel sprak met Zeeuwse lokale historici. Ze verweten me dat ik het allemaal verzonnen had: het gesprek met de zeemeermin van Westerschouwen, de bewijzen van de Vliegende Hollander. Maar ik had bronnen die mijn verhaal bevestigden – bronnen die ik altijd respecteer. De werkelijkheid is soms vreemder dan elke fictie. En wie ben ik om te oordelen?

Ga er dus maar vanuit: alles wat ik jullie het komende jaar ga berichten, over spoken, schatten, demonen, sektes, monsters en meer van dat soort zaken – is waar. Elk dossier bevat genoeg werkelijkheid om plausibel te zijn; elk verhaal is met een glimlach verteld. En maar al te vaak gaat er een nog gruwelijkere werkelijkheid achter schuil…

Voor nu wens ik jullie, lezers, een monsterlijk weekend. Hopelijk gaan jullie mij en mijn fantastische belevenissen volgen.

Martijn J. Adelmund (1977) is schrijver en redacteur. Hij schrijft (non)fictie voor kinderen en volwassenen. Bindend element is zijn absurde humor en zijn voorliefde voor het fantastische. Hij werkte onder andere aan de kinderboeken De toverlantaarn (schrijver) en De Jonge Samoerai (vertaler, met Jet Matla), Alan Lee’s The Lord of the Rings schetsboek (vertaler), The art of The Lord of the Rings (redacteur). Hij was samensteller van 16-delige reeks Mysteries in Nederland, waarvan er een vertaald werd in het Engels als Unsolved mysteries of Amsterdam.

Iris Compiet (aka Eyeris) werkte als illustrator voor opdrachtgevers in heel Europa, waaronder de bestsellende fantasy-auteur Michael Peinkofer. Met Martijn Adelmund maakte ze eerder het kinderboek De toverlantaarn (2010). Ze illustreerde boeken en verhalen, ontwierp boekomslagen en deed het concept-art voor animatiefims. Momenteel werkt ze aan haar eigen kinderboek over gekke heksjes en niet zo enge monsters.