Na twee seizoenen actie en avontuur komt er een einde aan ABC Studios’ Legend of the Seeker. Het is de voor TV aangepaste versie van Terry Goodkind’s boekenreeks niet gelukt om het grote publiek te bekoren. Hoewel (of juist omdat) ik niet ben belast met bijzondere waardering voor Goodkind’s originele werk vind ik dat ergens toch wel zonde van mijn zaterdagavond.
Titel: New Super Mario Bros. Wii
Platform(s): Wii
Genre: Platform
Uitgever: Nintendo
Ontwikkelaar: Nintendo EAD Tokyo
Mijn vriend
Echte vriendschap. Dat is samen opgroeien. Uren lang samen doorbrengen. Samen lachen wanneer het goed gaat, elkaar helpen in tijden van nood, samen huilen op de momenten dat je er echt niet meer uit komt. Echte vriendschap is een rots in de branding; onverwoestbaar door alle elementen. Ik mag mijzelf gelukkig prijzen met zo’n vriend.
Elke keer wanneer mijn vriend zijn chick kwijt was hielp ik hem zoeken. Uit zijn grootste nachtmerrie hielp ik hem ontwaken. Toen zijn vakantie werd verstoord zorgde ik dat hij ergens anders heen kon. Ik heb hem leren autorijden, tekenen, schieten, tennissen, scheidsrechter zijn bij bokswedstrijden, dokter worden, tijdreizen. Ik heb hem zelfs geholpen toen hij zo nodig een hotel wilde runnen. Daar ben je immers een vriend voor.
Met zo'n Yoshi voorop vind ik het niet gek dat ze hamers gooien
Multiplayer
In ‘New Super Mario Bros.’ voor de Nintendo Wii kan ik deze oude vriendschap delen met mijn, wat nieuwere, vrienden. Met z’n allen trekken we erop uit om, voor de zoveelste keer, de prinses uit de handen van een oversekste draak te redden. Gelukkig worden we gesteund in de vorm van de bekende paddo’s die je laten groeien, bloemen die je vuurballen laten gooien en sterren die je tijdelijk onoverwinnelijk maken. Ook nieuwe snufjes als bloemen die je ijsballen laten gooien en propellerhoedjes die je laten vliegen maken deze keer hun dankbare entree. Ja, zelfs Yoshi komt af en toe langs om zijn arme rug te laten belasten door onze, als gevolg van het eten van te veel lasagne, zware achterwerken. Met z’n allen vechten we tegen de grote hindernissen die ons voor worden gelegd in deze tweedimensionale wereld vol geheime gangen en warpzones. We strijden samen, spreken af alle powerups te delen en op elkaar te wachten als het te snel gaat terwijl we ons een weg banen door het paddenstoelenkoninkrijk.
Ik ben loodgieter, geen freakin' hoogwerker
Echte vriendschap wordt zo af en toe op de proef gesteld. Hoe kun je anders zeker stellen dat het om echte vriendschap gaat? In New Super Mario Bros. Wii gebeurd dit al na een kleine tien minuten. De spanning loopt hoog op tussen iedereen, en de eerste scheldwoorden worden op elkaar losgelaten. In het begin worden nog verontschuldigingen als troefkaart ingezet, maar na een tijdje hebben zinnen als “het was niet mijn bedoeling om dat schildje op jou te schieten” en “ga dan ook niet op het randje staan als ik eraan kom rennen” geen geloofwaardigheidgehalte meer. Het is iedereen voor zichzelf, en als iemand de finishlijn niet haalt, dan zien we hem in het volgende level wel weer. Stakker.
Vriendschap
Aan het einde van het testen van dit spel vind ik mijzelf alleen op de bank. Vanuit deze positie bekijk ik de chaos die mijn uitgedunde vriendengroep in hun collectieve frustratie heeft aangericht. Controllers liggen kapot gegooid, bierblikken overal verspreid en het behang is hier en daar van de muur getrokken. Ik voel me verlaten en alleen tot ik een stem hoor. Het is mijn grote vriend. Hij heeft een rode pet op en kijkt me met een optimistische blik aan. Met een paar simpele woorden, waar het Italiaanse accent vanaf druipt, sleept hij me uit de duisternis en bewijst hij wederom dat echte vriendschap onverwoestbaar is. Ik pak de controller op en volg hem. “Lets-a-go!”
En zo ziet de wereld er dan uit na ongeveer 12 mushrooms
Conclusie
New Super Mario Bros. Wii pakt het goede uit alle 2d Mario games samen en gooit het, samen met een dosis multiplayer, in de blender. Het resultaat is een hoop lol, frustratie en een flinke dosis (hoon)gelach. Een prachtig spel wat door iedereen en zijn moeder speelbaar is en veel replay-value bevat. Voor sommigen zal de ouderwetse gameplay wat minder goed vallen, en daarbij kan ik begrijpen dat het spel ook wat aan de dure kant is voor wat het te bieden heeft.
Rating: 
4AGK7M5Y8R3Y
Twee keer per jaar vindt er in Nederland een evenement plaats dat een absolute ‘must’ is voor iedere Fantasy liefhebber in Nederland (en daarbuiten): de Elf Fantasy Fair. In het voorjaar is kasteel Ter Haar in Haarzuilen het toneel van vele wonderlijke taferelen, en in het najaar nóg eens, maar dan in Arcen. Mocht je nu echt die ene geek zijn die nog nooit op de Fantasy Fair geweest is, laat het me je dan bij deze uitleggen: de Elf Fantasy Fair is een evenement met een kraampjesmarkt, lezingen van beroemde schrijvers, demonstraties van kunstenaars, optredens en vooral héél veel zien en gezien worden op het gebied van Fantasy en SF. Tegenwoordig is het meer de norm dan uitzondering om er bijzonder uitgedost uit te lopen en is het een waar paradijs voor fotografen om kunstzinnig opgemaakte en aangeklede mensen te fotograferen. Ikzelf ga al enige jaren naar de Fair en waar ik in 2002 in een spijkerbroek rondbanjerde, loop ik er de afgelopen paar jaar ook wel bijzonder gekleed bij (dit jaar als priesteres, als je het weten wil).
De wekker ging afgelopen zaterdag al erg vroeg, aangezien we ons allemaal nog moesten opmaken en optutten. Het was geweldig om al onze outfits en plannen opeens samen te zien komen in exotische outfits; de voorpret is zeker een belangrijk onderdeel van het evenement. Eventjes in vol ornaat door de winkelstraat in de buurt lopen voor een bezoekje voor de pinautomaat was vrij hilarisch, en alle buurkinderen zwaaiden ons uit toen we vertrokken naar Kasteel ter Haar. We zullen er ongetwijfeld prachtig voor ze uitgezien hebben!
De dag was extreem zonnig en toen we rond het middaguur arriveerden was het al flink druk. Overal waren prachtig geklede mensen; we hebben ons staan vergapen aan de pracht en de praal van sommige outfits. Sommige mensen waren zo exotisch verkleed dat er een cirkel van fotografen om hen heen stond die hen tegen de achtergrond van de weelderige kasteeltuin in het stralende zonlicht op de foto wilden zetten. In sommige gevallen was dat ook alles wat ze konden doen; een dame met twee meter grote vleugels van pauwenveren zou niet eens door de menigte heen kunnen komen in haar huidige staat. Maar het zag er prachtig uit, en de hoeveelheid zorg en oog voor detail die er in haar outfit waren gestoken waren duidelijk zichtbaar. En zij was niet de enige uiteraard.
Waar sommige mensen wellicht wat aparte kleding bij elkaar gooiden en met hun camera op zak rondliepen, zijn anderen er het hele jaar mee bezig geweest. Er waren zeker gradaties in de outfits. Waar in onze party de meesten een mooie jurk of outfit aanhadden en gezorgd hadden voor grappige accesoires, vielen we zeker in het niet bij sommige van de zorgvuldig uitgewerkte uitdossingen die we tegenkwamen. In onze party liep een jongen mee die zich uitgedost had als the Mad Hatter uit Alice in Wonderland. Hoewel ook Alice en de Red Queen bij ons van de partij waren, trok onze Mad Hatter toch wel de meeste aandacht van fotografen. Hij was verre van de enige Mad Hatter; we zagen regelmatig mensen voorbij lopen in vergelijkbare outfits. Ook outfits uit de film Avatar waren populair; we zagen vrij veel blauw uitgeslagen mensen ronddartelen (in een geval zelfs een heel gezin). Het officiële thema van de Fair was het Pantheon, maar we hebben niet heel veel goden en godinnen zien rondlopen; de meesten hebben zich gewoon uitgedost waar zij zin in hadden. Hoe extravaganter, hoe beter! Het was erg duidelijk dat hoe extravaganter je eruit zag, hoe meer kans je had om op de foto genomen te worden. Zien en gezien worden, dat was een van de belangrijkste items van de dag zelf. Oh, en plezier maken natuurlijk!
En hoewel er natuurlijk de evenementen waren, de lezingen, en allerlei andere spannende dingen te beleven waren hebben we eigenlijk vooral rondgeslenterd, in het gras gelegen en mede gedronken, foto’s gemaakt, van het zonnetje genoten en ons vergaapt aan al het schoons. Want uiteindelijk is dat natuurlijk waar het om gaat bij de Fantasy Fair. “Volgend jaar weer!” riep een vriendin van me, toen we naar de auto liepen aan het einde van de middag, verbrand van de zon, vermoeid en lichtelijk buzzy van de mede. Minder dan 24 uur later waren we al e-mails aan het uitwisselen over onze outfits van volgend jaar.
Als je meer foto’s wil zien met een uitgebreidere sfeerimpressie van de Fair, check dan vooral de Flickr pagina van Geekstijl!
De gemiddelde lezer van Geekstijl zal in de loop der tijd een indrukwekkende verzameling films en TV series downloaden*. Dat blijft toch een beetje een status symbool. Zoals andere mensen in dat opzicht graag hun auto wassen zorg ik er liever voor dat mijn mediabibliotheek sprankelend schoon is. Gelukkig is er theRenamer om orde te scheppen in mijn chaos van verdwaalde mapjes en rare bestandsnamen.
Martin Sargent heeft een droombaan. Elke week bezoekt hij de makers van de meest bizarre en (wereld)vreemde websites in zijn internet bookmarks. ‘Webdrifting’, zo noemt hij zijn ontdekkingstochten in de jungle van krankzinnige lifestyles, hobbies en obsessies op het internet. Bij Geekstijl houden we er ook rare hobbies op na, maar niet zo raar als de man die alleen maar lucht eet…en Big Macs….want dat is vierde dimensie voedsel, dat weet iedereen…
Waar de meest recente X-Men cartoon (Wolverine and the X-Men) een wat rauwere versie van mijn favoriete mutanten neerzet , laat het oudere X-Men Evolutions jonge scholieren zien die met hun ‘gaven’ worstelen. Met uitzondering van de professor, Storm, Wolverine en Beast vertoeven zo’n beetje alle andere X-Men nog in hun tienerjaren, en maken ze zich meer druk met het regelen van een date voor het aankomend schoolbal in plaats van het bestrijden van kwaad. Natuurlijk zit de serie wel vol met (saterday morning) gevechten, en is er genoeg actie, maar juist de focus op dagelijkse dingen maakt de serie interessant.
Welcome to Mutant High
De verhaallijn begint rustig. In elke aflevering wordt een nieuwe held/schurk geïntroduceerd, vind een sociaal probleem plaats en eindigt het in een gevecht. Al gauw zien we dat de X-tieners voornamelijk in conflict komen met de rotzakken van het Brotherhood (die zich ook net voor het eerst scheren). Des te verder de serie vordert des te dieper worden alle karakters, en hun onderlinge relaties met elkaar, uitgewerkt. Elk karakter laat wel wat trekjes zien die we allemaal wel kennen uit onze eigen middelbare school tijd. En waar hier in oude X-men cartoons een vrij consequente lijn in zat, laat X-men Evolutions zijn spelers echt veranderen.
DiscoDame en GothGriet
Marvel.com biedt de serie gratis aan op Youtube. Als toegang tot een Amerikaanse versie van de iTunes Store hebt kun je ze ook voor een dollar per stuk downloaden. Het begin kan wat saai en traag overkomen, maar neem van mij aan dat het vanaf seizoen twee echt losgaat, en het moeilijk is om te stoppen met kijken.
Pad, Lawine, Kwikzilver en de Blop
Felicia Day maakt met The Guild eindelijk de overstap naar comics. Als creatief internet fenomeen waagt ze zich nu ook in het gevaarlijke vaarwater van Dark Horse Comics. Dat ze talent heeft voor Youtube is inmiddels bewezen, maar kan ze ook comics schrijven? Geekstijl neemt een kijkje bij Codex en de Knights of Good!
Elke week wacht ik weer met spanning en ongeduld op dat ene speciale moment in de week. Die kostbare avond vrije tijd gereserveerd voor de ultieme WoW ervaring: de Raid. Het woord alleen al doet een fanatiek WoW speler kwijlen van anticipatie. Een soort morbide Pavlov-reactie die helemaal niets met gezonde lichaamsfuncties te maken heeft.
Je zou zo het niet zeggen als je zo naar me kijkt, maar in de virtuele wereld ben ik een wereldberoemde bassiste die speelt in een nog beroemdere band die het equivalent is van U2 en de Red Hot Chili Peppers. Het is toch echt zo. In een online roleplay website genaamd Popmundo ligt de wereld aan mijn voeten.
Under the Dome - Stephen King
Ik ben al jaren een fervent lezer van Stephen King – ik denk dat ik naar waarheid kan zeggen dat ik ieder boek ofwel in mijn handen heb gehad, ofwel fysiek in mijn kast heb staan. King heeft de irritante gewoonte om niet altijd even consistent kwalitatief te schrijven: er zitten werkelijke juweeltjes in zijn oeuvre, maar daarnaast heeft hij ook wel boeken geschreven die onder het type “pulp” kunnen vallen, of waarbij het concept fantastisch was, maar waarbij de uitwerking simpelweg te wensen overliet.
Toen ik op een tripje naar de UK een van zijn laatste boeken in het schap zag liggen, aarzelde ik geen moment. Ik had al iets gelezen over Under the Dome, onder anderen dat het boek net zo goed zou zijn als King’s epische megaboek The Stand, dus daarom verwachtte ik er veel van. The Stand is geen perfect boek, maar het is wel razend knap geschreven en heeft me ondanks de dikte meerdere malen uitgedaagd tot een re-read. De personages zijn allen sterk gelaagd, het verloop van een verschrikkelijk virus wordt met veel realisme beschreven en zuigt je helemaal in het verhaal. Ik hoopte met Under the Dome nog zo’n juweeltje in handen te krijgen.
Het thema van Under the Dome is niet uniek. Het is in feite een play op Lord of the Flies van William Golding: snijd een groep mensen af van de samenleving, pak je popcorn en kijk wat er gebeurt. Bij Lord of the Flies was het een vliegtuig ongeluk op een onbewoond eiland, bij Under the Dome is het een onzichtbare barriere die een stadje op onverklaarbare wijze hermetisch van de rest van de wereld afsluit. Zoals het King betaamt komt er dus wel iets van het bovennatuurlijke in voor, maar voor een groot deel van het verhaal is dit ondergeschikt. Under the Dome is meer een socio-politieke aanklacht op de ongebreidelde machtswellust van (plaatselijke) politici en het schapengedrag dat mensen kunnen vertonen in het bijzijn van een krachtige persoonlijkheid, en is als dusdanig erg actueel voor een verhaal waarvan de fundamenten door King al in de jaren ’70 zijn gelegd.
Helaas valt Under the Dome voor mij in de categorie “goed concept – slechte uitwerking”. Grote delen van het verhaal zijn aan de langdradige kant, zo erg zelfs dat ik het boek meerdere malen heb weggelegd omdat ik er even genoeg van had. De personages zijn bijna allemaal cookie-cutter slecht of goed, en de dialogen die dit tot uiting brengen zijn soms zo tenenkrommend dat ze rechtstreeks uit een B-movie lijken te komen. King gebruikt dialoog in dit boek voornamelijk om ons ervan te overtuigen dat de baddies toch wel erg bad zijn en dat de goodies het verdienen om te winnen, maar doet dit met een dusdanige regelmaat dat het op de zenuwen begint te werken. King lijkt te denken dat hij zijn lezers aan het handje mee moet nemen – het voelt zelfs aan als disrespect. Hij ramt je zijn zienswijze door de strot waarbij het lijkt alsof hij bang is dat zijn publiek het anders niet begrijpt.
Doordat de personages allen zo ééndimensionaal blijven is het erg moeilijk je in te leven in hun problemen. Gedurende het gehele boek blijf je eigenlijk een soort onbevooroordeelde toeschouwer die verder geen gevoel heeft voor wat voor verschrikkelijks er gebeurt met de hoofdpersonen. Ironisch genoeg is dat een echo van de uiteindelijke clou van het verhaal (mensen die het boek gelezen hebben zullen weten wat ik bedoel), maar het lijkt me niet echt een gewenst effect. Ik denk ook niet dat King het boek zo heeft bedoeld. Daarnaast – en dit is een persoonlijke pet peave – stoorde ik me zo gruwelijk aan de nickname van de main hoofdpersoon (Barbie) dat ik bij voorbaat al niet kon sympathiseren met de shit die hij over zich heen krijgt.
Als je je niet stoort aan het moralistische ondertoontje en de soms langdradige hoofdstukken blijft er verder best een spannend avontuur over, maar wat mij betreft is het boek geen hoogstandje. Voeg daarbij de nogal onwaarschijnlijke deus ex machina die de oplossing is voor de onverklaarbare dome, en je hebt een boek waarvan mijn voormalig docent SciFi en Fantasy zou zeggen: Close, but no cigar.
Rating: 
