• Blog
• Info
• Redactie
• Contact

Column: Dagboek van een World of Warcraft misantroop #2

…Ik log in…het is woensdag. Normaliter begroet mij een waterval van tijdrovende vragen en problemen over de geplande weekend Raid. Het gilde kanaal is angstvallig stil…er is iets mis. Snel probeer ik nog het exit menu te bereiken…te laat. In een geweeklaag van whispers wordt mij het laatste gilde drama uit de doeken gedaan…

Bij het lidmaatschap van een gilde hoort voor veel mensen ook het afschuiven van elke vorm van verantwoordelijkheid. Net als boze petulante peuters zijn mijn gildeleden niet in staat conflicten zelf op te lossen. Hier moet altijd de harde hand van een strenge ouder aan te pas komen. De hand van de gildeleider. Mijn hand.

…Ik zucht… Langzaam wordt het me duidelijk wat er in mijn afwezigheid heeft afgespeeld. Twee gildeleden hebben een roleplay romance doorgetrokken naar de werkelijkheid. Telefoonnummers zijn uitgewisseld. Real-life echtgenotes hebben een pikante ingame briefwisseling gelezen. De heilige grens tussen fantasie en werkelijkheid is overschreden. Als dit de eerste keer was zou het minder krankzinnig zijn. Ruzie…ellende…scheiden. Misschien nog wel erger, onze weekend Raid kan zo niet doorgaan…

Vroeger was ik trots op mijzelf, hield ik er een vast principe op na. Het sociale aspect van World of Warcraft zou ik lekker aan mij voorbij laten gaan. Het spelletje moest casual blijven, een soort veredelde singleplayer. Inloggen…questen…uitloggen… Inmiddels weet ik dat het accepteren van de eerste Group Quest mijn lot bezegelde. Die dingen kun je immers niet in je eentje doen, zo zijn ze gemaakt. Klote Blizzard.

…Ik denk na… Mijn gilde is verdeeld. Iedereen lijkt een kant te kiezen. Dreigementen vliegen over en weer. Het gilde dreigt voor de zoveelste keer dit jaar uit elkaar te vallen. Ik moet ingrijpen, herinner iedereen er weer aan waarom we een gilde zijn, waarom we er voor kiezen onze anonieme levens met elkaar te delen. Broeders… familie…gelijkgestemden. Samen kunnen we grootste dingen doen, zijn we beter, zijn we sterker…

Gildes zijn een noodgedwongen kwaad in World of Warcraft. Onvermijdelijk en verantwoordelijk voor zowel ellende als spelplezier. Waarschijnlijk in een kromme verhouding. Alleen is toch maar alleen en samen staan we immers sterk. Net als idealen raken die mooie tabards in de praktijk echter al snel besmeurd en bevuild met rottigheid en ellende.

…Ik google… plak snel de bij elkaar geraapte citaten over vriendschap, saamhorigheid en opoffering bij elkaar die ik speciaal voor dit doeleinde gebookmarked heb. Ik type de wijze grootspraak die iedereen verwacht, hoor de schuldigen, en maak een moeilijke beslissing. Moeilijk voor mijn slachtoffers in deze kwestie, niet zozeer voor mij. Een Salomonsoordeel. Het is genoeg geweest. Ik gooi ze allebei uit het gilde. Langzaam keert de rust weer terug. De Raid kan dit weekend gewoon doorgaan.