Hey Rob,
Ik heb Kenny Baker daa...
Gert-Jan on
#17 Geekstijl Insider: Kleine Gertjannetjes
Column: Dagboek van een World of Warcraft misantroop #3
Elke week wacht ik weer met spanning en ongeduld op dat ene speciale moment in de week. Die kostbare avond vrije tijd gereserveerd voor de ultieme WoW ervaring: de Raid. Het woord alleen al doet een fanatiek WoW speler kwijlen van anticipatie. Een soort morbide Pavlov-reactie die helemaal niets met gezonde lichaamsfuncties te maken heeft.
Raiden is voor de hardcore WoW speler het gevoel dat je wat bereikt hebt, verder bent gekomen in een altijd stilstaande virtuele wereld, progressie. Datgene dat ons steeds weer in staat stelt de zinloosheid van het spelletje te ontkennen.
Neem mijn gilde. Een vergaarbak van mensen die graag vaker zouden willen Raiden. Hierin worden we echter hopeloos verhinderd door monsters die veel groter, enger en gemener zijn dan de gemiddelde Raid boss. Groteske wezens als echtgenotes, kinderen, vaders en moeders belegeren onze vrije tijd. Kwaadaardige bezweringen als werk, studie en verantwoordelijkheden heeft menig Raid doen sneuvelen.
Één van deze wezens zwaait echter de scepter in het leger van de vijand. Zó gevreesd dat alleen het noemen van haar naam in ons Ventrillo kanaal zenuwachtig gefluister teweeg brengt. Haar aanwezigheid is altijd voelbaar… De onzichtbare vijand… Hannah, het vier maanden oude dochtertje van onze Raid leader.
Als haar huilen over ons Ventrillo kanaal klinkt, staat onze wereld stil. Vaak letterlijk. Onze dappere pogingen door duistere gewelven te worstelen worden dan verhinderd door vieze luiers, huilbuien, uitslag en flesjes. Langzame minuten worden eindeloze kwartieren in een aaneenschakeling van AFK’s en BRB’s.
Haar ultieme wapen zet Hannah alleen in op de meest cruciale momenten. Een zoete klaagzang die ons met harde hand op de verantwoordelijkheden van het echte leven wijst: Hannah kan niet slapen.
In opperste concentratie vergeet onze Raidleader dan zijn microfoon uit te doen. Raid tactics typend begint een afwezige stem een slaapliedje, gericht tot de baby in het wiegje achter hem. Ik voel me slecht. Een rijzend schuldgevoel over het feit dat die avond tien man bij elkaar zijn gekomen om een vader bij zijn kind weg te houden. Het moment waarop ik uitlog om mijn zonden te overpeinzen. Gelukkig ben ik niet de enige.
Ik werd hier een beetje emotioneel van
Wel interessant om te zien dat er blijkbaar toch een soort cognitief schuldgevoel wordt opgebouwd jegens het verdoen van tijd aan deze game. Wat ik een beetje uit je columns haal zijn gezamenlijke tekens van spijt en ontkenning. Maar, omdat iedereen het doet wordt min of meer een hand boven elkaars hoofd gehouden. “Zo erg is het niet”.
Een beetje net als bij een groep gezamenlijke heroïne gebruikers