Column: Dagboek van een World of Warcraft misantroop #4

02:00…Waterige ogen…verkrampte vingers… Het is een lange nacht Grinden geweest. Eindeloos saaie rondjes op mijn draak, op zoek naar erts om te verkopen. Ik heb goud nodig, véél goud. Mijn Gildeleden zijn inmiddels allemaal uitgelogd en allang in dromenland. Terwijl ik keihard Grind denk ik tot mijn schaamte maar aan één ding, de onbeheerde Gildebank…

02:45… Deze afgelopen weken is mijn levensdoel het bemachtigen van een erg dure engineering mount: de Mekgineer’s Chopper. Ik had het precies uitgerekend. …Stap 1… Het bemachtigen van de benodigde onderdelen zou tenminste twee weken kosten. Dankbaar kon ik destijds rekenen op de hulp van mijn meelevende Gildebroeders en -zusters. Met hun hulp kreeg ik in minder dan één week de onderdelen bij elkaar. Ik was gelukkig, blij met zulke goede vrienden.

3:00… Stap 2… na de materialen had ik geld nodig. …Véél geld… zo’n 13.000 goudstukken… Zo begon het wekenlange geestdodende regime van eindeloos hetzelfde rondje vliegen. Met brandende ogen vermoeid de omgeving afspeuren naar dure erts. Mijn destijds voorzichtige schatting van de benodigde tijd in mijn tempo: een maand hard Grinden.

3:30… Dat was twee maanden geleden… Het echte leven vergde meer tijd dan ik had berekend. Mijn doel is nog ver weg, duizenden goudstukken. Moegestreden fantaseer ik hoe het zou zijn om de resterende goudstukken van de Gildebank te ‘lenen’, om een einde aan mijn even eindeloze als monotone Grind te kunnen maken…

4:15… Ik gebruik mijn Hearthstone…overtuig mezelf dat ik alléén even ga kijken hoeveel er nog op de gildebank staat … of het überhaupt zou kunnen… Minutenlang staar ik naar het bedrag in de gildebank. Zelfs dan zou het net niet genoeg zijn. Er knapt iets…

4:30…Opeens zie ik bijna tegen mijn wil mijn cursor bewegen. Ik neem het allemaal: al het geld, alle gear die we verzameld hebben, alle potions die we gemaakt hebben, alle ore, alle gems, alles… Ik vendor het allemaal, verkoop het tegen bodemprijzen. Ik doe maanden werk van mijn gildeleden teniet. Het is net genoeg.

Een Chopper: irritant om te horen, moelijk te krijgen.

5:00… Met trillende handen rijd ik uiteindelijk op mijn chopper door de hoofdsteden van World of Warcraft. Het is zo laat dat niemand mijn kortstondige moment van euforie ziet. Het irritante gebrom van mijn Chopper klinkt eenzaam door de verlaten straten van Stormwind. Ik realiseer me opeens wat ik gedaan heb. Ik stop en log uit.

5:15… Mijn schaamte kent geen grenzen maar vertienvoudigd als ik naar mijn enige uitweg grijp: op het Gildeforum laat ik een waarschuwend bericht achter dat mijn account gehacked is. Ik doe mijn computer uit in de beschamende wetenschap dat als ik volgende week weer inlog, ik hartelijk begroet zal worden.