Column: Dagboek van een World of Warcraft Misantroop #5 – Gnomeball

Het grote moment is wederom aangebroken. De meest illustere dag van het jaar in de aanzienlijke annalen van mijn gilde: het jubileum van ons bestaan. Inmiddels verworden tot een bijna mythisch moment in ons collectieve geheugen. Een tijd waarin nieuwe leden respectvol luisteren naar de verhalen van oudgedienden…over vroeger… over tradities.

Als ik in-log zijn de voorbereidingen al in volle gang. Wij hebben namelijk onze geheel eigen manier om deze heugelijke dag te vieren. Mijn gilde is de trotse bedenker van de enige ‘sportwedstrijd’ in World of Warcraft: Gnomeball. Een soort woeste stoelendans van leren ballen en overmatig in-game drankgebruik. Gehinderd door een waas van spel-alcohol haalt iedereen de wildste capriolen uit om niet als laatste met de bal over te blijven. Voor ons is Gnomeball een zelfbedachte vrijplaats binnen de competitie drang van World of Warcraft. Tenminste, dat dacht ik altijd.

Onze tegenspelers, een rivaliserend gilde, hebben zich al verzameld. Als ik hun spottende leuzen hoor maakt een onaangenaam knagend gevoel zich van mij meester. Alsof ik iets belangrijks vergeten ben. Als iedereen zijn spelpositie aanneemt realiseer ik plotseling mijn fout. Zoals onze traditie voorschrijft is dit namelijk het moment waarop beide teams elkaar sterke drank overhandigen. Dagen van te voren speciaal voor dit doeleinde verzameld. Des te sterker, des te beter. Speciaal uitgezocht om de tegenstander te hinderen.

Vloekend realiseer ik mij dat ik de drank vergeten ben te verzamelen… Wegduikend onder de boze berichten van mijn gildeleden probeer ik snel nog ergens iets vandaan te halen om de tegenpartij te bedwelmen. Tijdens belangrijke Raids waren vermoeidheid, slecht getimed toiletbezoek en zelfs dronkenschap geen enkel probleem. Nu mijn vergeetachtigheid de eer van het gilde in het geding heeft gebracht liggen de zaken blijkbaar heel anders.

De wedstrijd draait uit op een blamage. Wij hebben erg veel last hebben van de zware exotische dwergenmede van de tegenstander. Zij worden slechts kortstondig gehinderd door de goedkope wijn die ik haastig heb gekocht in de dichtstbijzijnde taveerne. Wij verliezen. Zenuwachtig herinner ik iedereen eraan dat meedoen belangrijker is dan winnen. De essentie van Gnomeball is toch juist dat plezier boven competitie staat? De jammerende klaagzang die volgt op mijn falen laat niets over van mijn idealistische beeld van Gnomeball. Ik log maar uit.