Column: Dagboek van een World of Warcraft misantroop #1
Acht uur…ik zit achter mijn computer en heb eigenlijk niks belangrijk te doen. Geen dringende zaken die mij op het rechte pad houden. Op dat soort momenten voel ik mijn cursor afdwalen naar dat welbekende icoontje. De W van Warcraft, de W van ‘Weer uren van mijn leven door het toilet gespoeld’. Voor ik het weet klik ik er toch op en voer op de automatische piloot mijn gegevens in.
Even later sta ik in Ironforge, ingelogd… even voel ik trots. Trots op de pijn, moeite en vooral tijd die ik in de gear van mijn mage gestoken heb. Ze ziet er prachtig uit, machtig, belangrijk. Daar doe je het immers allemaal voor: de jaloezie opwekken van mensen die minder tijd kunnen investeren in het spel. Mijn trots verdwijnt als sneeuw voor de zon als ik bedenk dat de volgende expansion eraan zit te komen. Nieuwe levels, nieuwe gear, kan ik weer opnieuw beginnen.
Ik krijg een raid invite van mijn gilde. Spanning giert door mijn lichaam. Waar zouden we heen gaan? De donkere gangen van een eeuwenoude necropolis spoken door mijn hoofd, begerig denk ik aan de geweldige rijkdommen in verscholen trollensteden. Een whisper…of ik zo snel mogelijk naar de Blue Recluse kom om te verzamelen.
Ik portal zo snel ik kan naar Stormwind en gebruik al mijn spreuken om zo snel mogelijk de trappen van de Mage Tower af te komen. De wetenschap dat ik nooit genoeg tijd zal kunnen investeren om echt goede raidgear te krijgen is nooit ver weg. Zuchtend berust ik in mijn lot.
Voor de Blue Recluse zie ik mijn gilde verzameld. Stoere warriors, priests, rogues, warlocks, mages en paladins, allemaal uitgerust in de beste gear waar we tijd voor konden vinden. Ik verstijf als ik de vele tekstballontjes zie. Ze zijn aan het roleplayen…een trouwerij…ik mag getuige zijn…
Kwartieren tikken weg. Ik kan de meeste vragen ontwijken of beantwoorden met Macros, speciaal geformuleerde automatische antwoorden die ik speciaal voor noodgevallen als deze heb gemaakt.
“oh wat leuk, vertel me meer”
“ meen je dat? Hoe komt dat zo?”
“Wat vindt jij daar eigenlijk van?”
Ik wil uitloggen maar voel me schuldig, schuldig omdat de anonieme mensen met wie ik maanden van mijn eigen anonieme online leven heb gedeeld dit blijkbaar belangrijk vinden. Ik blijf… Het trouwende paartje vraagt of ik een speech wil geven. Vloekend realiseer ik mij dat ik daar geen Macro voor heb. Ik type wat liefhebbende, emotionele onzin en de gasten gaan naar huis. Het is bijna middernacht. Ik log uit.









Herkenbaar. Al zit ik dan wel aan de Horde kant en doen wij weinig aan roleplay.
De gearwedloop is inderdaad hetgeen mij nog het meest irriteert. Dan ben je eindelijk zo ver dat je je tier-weetikhoeveel gearset bij elkaar hebt gesprokkeld, brengen ze weer een nieuwe expansion uit en zijn de eerste de beste greens die je vindt beter dan je high-end shoulders die je met veel moeite uit de klauwen van een of andere end boss hebt gesnatcht.
Ik ben nu een maand of drie WoW-loos, en wat een zeeen van tijd heb ik ineens. Het sociale aspect blijft aan me knagen helaas. En zo krijg ik dan van tijd tot tijd weer de geest, gear weer up, totdat ik het weer zat ben.
Ja dat verduivelde sociale aspect. Dat schuldige gevoel wanneer je belangrijke verplichtingen als raids en Guild events mist door real-life futiliteiten als begrafenissen en afstuderen.
Ik ken het gevoel. Ben zelf al een tijdje onthouden van WarCrack, maar heb altijd twee momenten in het jaar dat ik enorm veel zin krijg om te spelen. Een moment is altijd in hartje winter (zo rond de kerst enzo) omdat, tja, omdat het dan gewoon lekker is s’ochtends met een dikke bak warme koffie een beetje te battlegrounden/arena’en. En het andere moment is altijd rond de intrede van de lente…
Ik speelde zelf overigens ook Horde, maar wij deden wel af en toe aan RP. Ik ben een behoorlijk Troll-liefhebber en hoorde dat in de komende patch/expansion het Trolleneiland weer geclaimd gaat worden? Hhhmmmzzzzz…..
Ja, die nieuwe expansion gaat vet worden. Alles wordt anders! Net als de vorige keer en de keer daarvoor!
Nee wordt best leuk denk ik, trolleneiland had ik nog niet gehoord. Spreekt me ook niet zo aan, ben meer een gnome in het weekend.
Ik haat gnomes met een passie. Met die kleine beentjes die zo veel te snel bewegen.
Doe mij maar trollen of taurens.
WoW, heb me er nooit aan gewaagd heb zoiets als een studie, vriendin en sociaal leven die ik de prioriteit geef.
@Frank, zo dacht ik ook, toen ging mijn vriendin ineens WoWen
Maar gelukkig ben ik ‘clean’ nu, en dat blijft denk ik wel zo.
@Arriolus, gelukkig blijft het bij mijn vriendin bij The Sims en Roller Coaster tycoon, hoop dat dat ook zo blijft! Heb de ervaring met een goede vriend van me dat het lastiger is om van WoW af te blijven dan van de wiet. Waar ik dan toch echt wel van schrok en de metafoor met Crack niet bepaald ontkracht!
zie nu pas dat ik deels schuldig ben aan Arriolus zijn WoW verslaving…
hahhaah anto