Boekenplank: “WE” – John Dickinson
We hebben het allemaal wel eens meegemaakt. Je bent een dag onderweg en ….shit, je mobieltje is leeg en je hebt geen oplader bij de hand. Geen telefoon, geen messenger services, geen google maps, geen wikipedia of facebook. Je bent helemaal afgesneden van de samenleving en wat een rotgevoel is dat! Alsof je een virtueel ledemaat mist. Okay, heb je dat beeld vast? Stel je nu deze situatie zo’n vijftig jaar in de toekomst voor. Je hebt een implantaat in je oor (het ‘World Ear’) en alles wat je ooit doet, meemaakt, ziet of voelt is verbonden met het internet. Je praat niet meer, omdat alles via visuele interfaces gaat. Letters en icoontjes op je netvlies, gecontroleerd door je eigen impulsen. Alles wat je doet, deel je met de wereld. Je hoeft niets meer zelf te weten… wikipedia raadplegen is zo gemakkelijk als ademhalen. Je vrienden en familie zijn altijd bij je.
En dan word je vervolgens naar een ruimtestation aan het einde van het zonnestelsel gestuurd waar je World Ear niet werkt. Je wordt afgesneden van de rest van de mensheid voor een enkeltje ruimtereis waarvan je nooit meer terug zal komen. En niemand heeft je zelfs maar gevraagd of je er zin in had…
Dit overkomt Paul Munroe, het hoofdpersoon in de SF roman “WE” van John Dickinson. Hier kun je het eerste hoofdstuk lezen van de roman. Paul wordt weggerukt uit zijn leven en wordt op een ruimtestation met drie anderen gedeponeerd die elkaar al jaren kennen. Zijn voorganger heeft een paar jaar daarvoor zelfmoord gepleegd en hij is de vervanger. Hij moet onderzoeken waarom sommige signalen die uitgestuurd worden van het station de aarde niet bereiken. Er zit ruis op de lijn, maar waar? (more…)





Het eerste deel van een nieuw verhaal in episodes op de Geekstijl boekenplank! Geniet lekker ouderwets mee met spannende afleveringen uit de onuitputtelijke verbeelding van Nederlands Fantasy en Science Fiction talent. In ‘Schat van een Draak’ laat Jack Schlimazlnik ons zien dat het leven van een draak niet over rozen gaat, en dat begerigheid een mens kan veranderen.
Zij zijn de politie die de machten van de duisternis en het licht uit elkaars haren houden. Als een vampier mensenbloed wil drinken, moet deze bijvoorbeeld eerst een licensie aanvragen. Een lichtmagiër moet eveneens toestemming aanvragen als hij met zijn krachten een straat vol mensen een goede dag wil bezorgen of zijn buurman de lotto wil laten winnen. Op die manier kan de balans tussen licht en duisternis behouden worden en kan de wereld blijven bestaan zoals hij is. Een paar duizend jaar geleden is besloten dat een directe confrontatie tussen de duisternis en het licht de wereld niet ten goede zou komen. En dus is de Watch in het leven geroepen: de Night Watch houdt de duisternis in de gaten, en de Day Watch checkt of het ‘licht’ niet te veel goeds doet. Bureaucratie tussen de heksen en vampieren dus!
Earl





