column

#24 Geekstijl Insider: Van een Orc een Trol maken

Onze helden begeven zich weer eens op het gladde ijs van de occulte wereld van Nederland. Samen met de podgast van deze week richten zij de Nederlandse tak op van Hellboy’s Bureau of Paranormal Research & Defense om het fantastische paranormale kwaad te bevechten. Chantal Snackey tracht John het rood op de kaken te slaan, terwijl Arrie emotioneel kan worden over het einde van Mass Effect 3. Gelukkig houden onze helden niet van de kinderporties van Macdonalds en heeft Gertjan kroketten meegenomen. Luister mee in dit 24e avontuur vol geekzinnigheid.

Heb je een suggestie, vraag, tip of ken je iemand die het ontzettend goed zou doen als Podgast in Geekstijl Insider? Mail ons op info@geekstijl.nl.

Abonneer je gratis via iTunes!

Laat een mooie comment achter in iTunes en we geven je een leuke namedrop in de volgende aflevering!

Podcast: Play in new window | Download

(more…)

De Weg der Eerzucht 1

Over een paar jaar neem ik de Nobelprijs voor de Literatuur in ontvangst. Tijdens het galadiner in het winterse Stockholm zal ik te diep in het glaasje en het decolleté van mijn tafeldame kijken, terwijl ik haar wellustig bepotel. Als iemand mij tijdens dit moment van triomf vraagt waarom ik ooit ben gaan schrijven, dan zal ik lallend toegeven: ‘Omdat ik een dure APK-keuring voor mijn kiezen kreeg!’

Geld
Geld. Iedereen heeft het nodig. Zelfs schrijvers. Ernest Hemingway was niet te beroerd om het toe te geven. Dus ik ook niet. Waar zou ik me voor moeten schamen? Precies: nergens voor. Ik moet ook de hypotheek betalen, belachelijk dure graphic novels kopen en inderdaad, mijn auto door de APK krijgen. Dus ik kom er openlijk voor uit: sinds kort bied ik mijn scifi-, fantasy- en horrorverhalen te koop aan in de iBookstore van Apple. Ja, tegen betaling. Inmiddels staan vijf van mijn korte verhalen al wekenlang bovenaan vijf verschillende hitlijsten. En ik? Ik blijf er heel gewoon onder. Soort van. (more…)

Doop uw feniksveer in Drakenbloed

Tais Teng vestigde al in de jaren zeventig zijn naam binnen de Nederlandse sciencefiction en fantasy wereld toen hij -volgens eigen zeggen- zoveel ontploffende ruimteschepen tekende dat hij lange tijd geen vuurbal kon zien. Menig boekencover in die tijd werd namelijk gesierd door een afbeelding van zijn hand.

Zijn wijsheden binnen het genre zijn ook te lezen als column in Pure Fantasy Magazine. Deze nuttige tips en tricks om een steengoed verhaal te schrijven binnen het fantastische genre zijn ook vrij te lezen op zijn site. Doe je voordeel met onderwerpen als: ‘Magie, pentagrammen en ware namen’, ‘Wonderbaarlijke wereldkaarten en nog vreemdere volkeren’ en natuurlijk ‘Over nare huiskabouters in Ikea-kasten en andere vormen van inspiratie’.

Nederlands Genootschap van Cryptobiologen

Cryptobiologie is het biologisch onderzoeksgebied dat zich bezighoudt met het opsporen en bestuderen van levensvormen waarvan het bestaan onwaarschijnlijk is.

(Heuvelmans, B., Oriëntatie in de Cryptobiologie. Brussel, 1984.)

EERSTE CRYPTOBIOLOGISCHE VERKENNINGEN

- Dove Lake, Cradle Mountain National Park, Tasmanië, 27 december 2001 –

In 2001 had ik nog nooit gehoord van cryptobiologie. Ik was gewoon op vakantie in Australië, samen met mijn toenmalige vriend. We snorkelden in het Great Barrier Reef, bezochten Sydney en zakten daarna af naar het eiland Tasmanië, waar we een voettocht wilden maken dwars door Cradle Mountain National Park. In dit natuurreservaat sloegen we een tentje op aan de oever van Dove Lake. De ochtend van 27 december werd ik als eerste wakker. Ik kroop uit de tent, ging aan de waterkant staan en genoot van de zonsopgang. Opeens nam ik midden in het meer beweging waar. De kop van een dier – te groot voor een vis – stak boven het water uit. (more…)

Lannie Schrijft: de wondere wereld van edits en reviews

Tegenwoordig kun je via websites als Lulu je eigen boeken publiceren als je dat wil. Het idee is natuurlijk super aantrekkelijk. Met een minimum aan inspanningen krijg je je eigen boek gepubliceerd. Je hoeft alleen een beetje geld te investeren, en dan kun je je boek met hardcover en al in je handen houden en aan vrienden en familie geven! Da’s nog eens wat anders dan een stapel losse papieren uitprinten. Het voordeel van zogenoemd self-publishen is dat iedereen het kan doen. Maar het nadeel van self-publishen is óók dat iedereen het kan doen.

Redacteuren bestaan voor een reden: terwijl je als schrijver je druk maakt over hoe je je verhaal moet vertellen, houdt je redacteur zich bezig met hoe je verhaal béter verteld kan worden. En als schrijver heb je dat nodig.

(more…)

Lannie Schrijft: Triomf en inspiratie

Nadat ik een uurtje medelijden met mezelf had gehad en keiharde metalmuziek had gedraaid in mijn studeerkamertje, wist ik in de krochten van mijn ziel toch nog wat inspiratie te vinden om mijn verhaal die laatste edit ronde te geven. Ik besloot het verhaal te hernoemen van Karakterfout naar Geboorterecht, zuchtte héél erg diep, sloeg het bestand op, en staarde naar mijn beeldscherm. “Nu moet het maar af zijn ook,” besloot ik. In een mix van lef en fatalisme drukte ik op de ‘create e-mail’ knop en stuurde het bestand uit voordat ik me kon bedenken.

Ik had het gevoel van opluchting niet verwacht. Ik had verwacht dat ik me onzeker zou voelen, maar eigenlijk was ik wel blij dat ik het nu uit handen had gegeven. Dit was mijn verhaal, en of het goed was moest een ander maar beslissen. Ik had er geen controle meer over.

De ontvangstbevestiging ontving ik de volgende morgen. Er werd me verteld dat het maximaal zes weken zou duren voordat ik iets te horen zou krijgen, dus ik besloot er niet meer aan te denken. Totdat een handvol dagen later mijn Gmail Firefox add-on opeens een popup vertoonde – binnenkomende e-mail: Pure Fantasy – Geboorterecht. “Oh shit,” fluisterde ik. Mijn hart bonkte in mijn keel en mijn handen begonnen te trillen in een aanval van adrenaline. Opeens was het openen van de e-mail mog moeilijker dan het uitsturen van mijn volledig ge-edite verhaal. Ik drukte op de knop.

(more…)

Lannie schrijft: Een verhaal editen is moeilijker dan het lijkt

De afgelopen tijd ben ik wat stil geweest op Geekstijl. Dat komt omdat ik aan het editen was. Na de reactie van Pure Fantasy op mijn verhaal heb ik mijn knokkels gekraakt, mijn toetsenbord afgestoft, caffeïne ingeslagen, en ben ik aan de slag gegaan. Ik begon vol goede moed, met gave methodes, een echtgenoot die beloofde te helpen, en een compleet geschoond bestand waarin ik mijn moeizaam geschreven verhaal compleet zou vernieuwen.

Ik beloofde plechtig geen letter onaangeroerd te raken. Dit keer zou ik het goed doen en een publicatiewaardig verhaal schrijven. Alles wat ik hoefde te doen was mijn verhaal op compleet losse schroeven zetten.

Wil je een spoiler? Editen is moeilijk… Je leest dit artikel namelijk omdat ik ben vastgelopen in faalangst, inmiddels twijfel aan mijn eigen kunnen, en mijn verhaal intens haat. Mezelf kennende voel ik me over een uurtje wel weer beter, maar in de tussentijd neem ik jullie mee op avontuur in de wondere wereld van verhalen herschrijven!

(more…)

Column: Dagboek van een World of Warcraft Misantroop #5 – Gnomeball

Het grote moment is wederom aangebroken. De meest illustere dag van het jaar in de aanzienlijke annalen van mijn gilde: het jubileum van ons bestaan. Inmiddels verworden tot een bijna mythisch moment in ons collectieve geheugen. Een tijd waarin nieuwe leden respectvol luisteren naar de verhalen van oudgedienden…over vroeger… over tradities.

Als ik in-log zijn de voorbereidingen al in volle gang. Wij hebben namelijk onze geheel eigen manier om deze heugelijke dag te vieren. Mijn gilde is de trotse bedenker van de enige ‘sportwedstrijd’ in World of Warcraft: Gnomeball. Een soort woeste stoelendans van leren ballen en overmatig in-game drankgebruik. Gehinderd door een waas van spel-alcohol haalt iedereen de wildste capriolen uit om niet als laatste met de bal over te blijven. Voor ons is Gnomeball een zelfbedachte vrijplaats binnen de competitie drang van World of Warcraft. Tenminste, dat dacht ik altijd. (more…)

Lannie Schriijft: “Als ik later groot ben, wil ik schrijfster worden…”

Wat wil je worden als je later groot bent?, dat vroeg destijds het Vriendjes- en-Vriendinnetjes boekje van mijn beste vriendinnetje. Ik staarde even naar de pagina, zoog op de achterkant van mijn balpen en grijnsde. “Schrijfster”, schreef ik zo zwierig mogelijk op. “Want ik houd van verhaaltjes vertellen.” Ik was toen zeven jaar oud.

Toen ik een jaar of twaalf was ben ik begonnen met verhalen schrijven, buiten de verplichte opstellen die ik moest schrijven op school. Ik geloof dat mijn eerste verhaaltje ging over een muzikale meidengroep die zich ‘The Red Hearts’ noemde. Het was misschien een pagina of tien lang. Geen idee meer wat het plot was, maar het was ongetwijfeld net zo slecht als de naam van de band. Wat echter wel nieuw was: het feit dat ik het op de computer schreef in plaats van met de hand. Ik typte zo’n drie aanslagen per minuut, maar dankzij het schrijven van verhalen heb ik mezelf destijds in WP 5.1 op mijn vader’s oude DOS computer leren typen. Vanaf het moment dat ik dat onder de knie had, was er geen houden aan. Mijn eerstvolgende verhaal was een thriller/horror in de lijn van de boeken van R.L. Stine. Over een moordenaar die het op tieners gemunt heeft. Ik genoot van de reacties van familie en vrienden. Ik genoot echter nog het meest van het schrijfproces zelf: hoe een verhaal opeens uit me leek te komen, hoe ik als allereerste persoon een wereld kon ontdekken, en hoe die wereld via mij kon kennismaken met alles wat ik ontdekt had. (more…)

Column: Hoe sociaal zijn social media?

Er zijn verschillende artikelen te vinden op het net over social media, oftewel weblogs, fora, twitter, facebook, hyves, myspace, last.fm, linked-In. Maar hoe sociaal zijn die media nu eigenlijk en wie heeft er gelijk, de koningin die vindt dat we van achter onze pc vandaan moeten komen en socialer met onze buren moeten zijn. Of de voorstanders die tweet-meets organiseren en die contacten terugvinden van de basisschool. Wil je die mensen ook echt in je sociale netwerk hebben? Wat deel je dan met die mensen? Ik ben erg benieuwd naar hoe mensen op dit Geek blog over social media denken en hoe dit hun dagelijks leven beïnvloed. Daarom start ik nu met mijn eigen impressie en vraag ik je hieronder je ideeën te delen.

Zelf was ik een late adopter voor de social media, ik had wel een Hyves account maar heb er nooit heel veel mee gedaan. Facebook leek me niet zo bijzonder en twitter was iets dat mensen met een interessant leven doen. Maar ik ben om en zelfs door mijn lieve vrienden al ‘twitter shitter’ genoemd, oftwel ik tw33t genoeg! Inmiddels ook hier aan het schrijven op Geekstijl en ik merk dat ik eigenlijk niet meer zonder kan. Het is fijn om dagelijks in contact te staan met vrienden door heel Nederland of door de hele wereld. En ja, het voegt ook iets toe aan die vriendschappen omdat ik merk dat het contact veel steviger is met een aantal mensen doordat ik af en toe iets lees op Facebook of iets deel met hen op twitter.

Online vriendschappen ken ik al sinds de fora waar ik RP verhalen schreef en we houden met een groep vrienden nog elk jaar een Euromeet, waarbij mensen uit Nederland, Engeland en Finland bij elkaar komen een weekend. Allemaal ontstaan doordat wij sociaal waren op internet en een hobby deelden begin jaren ’00, het schrijven van RP verhalen in de wereld van Wheel of Time. Maar ook het delen van je muzieksmaak is mij goed bevallen, bijvoorbeeld via last.fm en spotify waarmee je makkelijker nieuwe muziek leert kennen en anderen vind met een vergelijkbare smaak.

Terug naar de social media, wat zijn de trends die me opgevallen zijn. De tweet interviews van Claudia de Breij vond ik zelf erg grappig. Via een hash tag zoals #cbap bij het interview met Alexander Pechthold kon je eenvoudig het interview en ook reacties erop volgen. Het andere fenomeen waar ik persoonlijk niet zoveel mee heb is FF, oftwel Follow Friday. Dan noem je de namen van mensen die je volgt die weer interessant zijn voor jouw followers. Het is een tijdje erg hot geweest om dan ook weer te retweeten als je zelf genoemd werd. Kortom, die tijdlijn komt wel vol!

Wat is jouw ervaring met social media, hoe sociaal wordt jij ervan en betekent dit dat internet een onmisbare behoefte is geworden zoals lucht, eten en slapen? Voor mij wel, hoewel ik me nog wel die tijd kan herinneren dat we elkaar nog gewoon belden als we wilden weten hoe het ging. Alleen deden we dat niet dagelijks!