Heb je dat ook wel eens gehad, dat je zó verdiept was in je boek dat je prompt op de verkeerde tram stapte? Ik wel; tijdens het lezen van Scott Lynch’ “The Lies Of Locke Lamora”. Meer onder de link!
De E3 brengt ons dit jaar wederom veel nieuws. Hoewel wij er zelf niet bij waren zijn we natuurlijk de beroerdste niet, en geven we hier een korte samenvatting van het vetste nieuws tot nu toe. Deze keer analyseren we het nieuws wat Nintendo ons brengt.
Nieuwe Games
Nintendo trapt af met de bekendmaking van een aantal nieuwe games. De belangrijkste hiervan, voor mij iig, is toch wel de nieuwe Zelda title die zal gaan onder de naam: “the Skyward Sword”. Dit spel maakt dankbaar gebruik van de Motion Plus addon, en zorgt er dus voor dat zwaardvechten en boogschieten veel preciezer gaan dan in het vorige deel. De game ondergaat een gigantische graphics boost ten opzichte van eerdere Zelda spellen, en haalt werkelijk al het mogelijke uit de Wii. Nadeel aan dit nieuws is dat we tot 2011 moeten wachten voor het spel in de schappen ligt. In andere nieuwe titels zien we een terugkeer van oude Nintendo helden. In Kirby’s Epic Yarn zien we onze veelvraat in een wereld van textiel. Het lijkt dus een beetje op de wereld van Paper Mario, maar dan met nog meer mogelijkheden. En prachtig stukje creativiteit als je het mij vraagt. In Mario Sports Mix kun je met Mario & Co. volleyballen, ijshockeyen, basketballen en dodgeballen. Dit alles met de broodnodige powerups en enviromental hazzards. Klinkt als een perfect gezelschapspel dus! De N64 nostalgen onder ons zullen natte dromen krijgen bij het horen van het volgende: Goldeneye krijgt een nieuw deel! Het ziet ernaar uit dat de Wii zich steeds meer gaat concentreren op serious gaming de komende tijd. Ik ben blij.
Nintendo 3DS
Het echte grote nieuws van Nintendo kwam echter bij de bekendmaking van hun nieuwe handheld console: de 3DS. Mocht je geld gereserveerd hebben voor een iPad of nieuwe iPhone dit jaar, dan raad ik je aan het volgende stuk niet te lezen, want de 3DS is te awesome voor woorden!
De Nintendo 3DS is de eerste spelcomputer die 3D graphics produceert zonder dat je daarbij een brilletje hoeft te dragen. Het gebruikt een LCD technologie die elk oog onafhankelijk beelden laat zien die door de hersenen worden samen geperst en een 3d effect aan de games geven. Volgens de eerste spelers merk je dit meteen, en voelt het als heel natuurlijk aan. Het mooie is dat je niet de 3DS in een bepaalde positie hoeft te houden, het 3D effect is namelijk ook merkbaar als de handheld iets scheef wordt gehouden.
De console wordt gelanceerd met een nieuwe Kid Icarus game die er werkelijk prachtig uitziet. Als dat nog niet genoeg is, hierbij een lijstje games die ervoor gaan uitkomen: Mario Kart, Star Fox, Golden Sun, Street Fighter, Kingdom Hearts, Final Fantasy, Resident Evil, Splinter Cell, Metal Gear Solid en Assasin’s Creed. Ik zeg: HOLY FUCK!
Helaas is de epicness van deze 3dimensionale beelden niet te zien in de trailers, we zullen dus nog even moeten wachten op de real deal.
Het maken van een remake gebeurd niet heel vaak in videogameland. Als het gebeurd, dan is dit vaak in de hoedanigheid van downloadable arcade games. Een remake van Final Fantasy 7 zou echter wat meer aandacht vragen. Al zo’n beetje sinds het verschijnen van zijn opvolger, deel 8, schreeuwen de FF-fanaten om een remake van deel 7. Jaar na jaar worden er petities opgestuurd met duizenden handtekening richting Square Enix. En hoewel Square Enix hier min of meer antwoord op gegeven met een vette film (FF7: Advent Children), een PSP game (Crisis Core), een Japanse telefoongame (Before Crisis) en een spin-off game van Vincent Valentine (Dirge of Cerberus) is dit voor de diehard fan nog niet genoeg. Wij willen FF7 zien. Vetter. Bruter. Nu.
Daar stond je dan vanavond
Mijn hart ging dan ook sneller kloppen toen ik hoorde dat Yiochi Wada (CEO) bekend maakte dat de top van Square Enix alle mogelijkheden aan het bespreken zijn rondom het maken van een FF7 remake. Ja, inderdaad, het gaat om een bespreking rondom de mogelijkheden van een remake, maar dit is in ieder geval meer dan dat we tot nu toe ooit gekregen hebben. Eerder waren er namelijk alleen maar bezwaren tegen zo’n remake vanuit Square.
Cloud 'bust' iedereen up met z'n bustersword
Toen onze vrienden van SentUAMessage (Xbox Live nieuws rubriek) ook nog eens meldden dat het wellicht om een xbox360 versie zou gaan, werd ik extra blij. Ik heb namelijk geen PS3 in mijn bezit (maar reken maar dat die komt als de remake alleen daarop zou verschijnen). Wat ik wil zien in een FF7 remake? CGI filmpjes ala Advent Children, een moderner combat systeem (oude was niets mis mee, maar het mag wel wat moeilijker voor mij), een online score functie voor de mini-games en Tifa weer gewoon in haar witte shirtje ipv dat leren ding wat ze in de film aan had.
Maar hier neem ik ook wel genoegen mee
Wat zijn jullie eisen?
En toen was er deel dertien. Final Fantasy maakt zijn intrede op de Xbox360, en ik ben blij. Ik ben namelijk al fan van dit genre sinds ik de eerste mako generator in deel 7 opblies. Sindsdien heb ik, net als Lannie, uren lang aan deze franchise besteed. Niet alleen met het spelen van zowel oude en nieuwe delen, maar ook als webmaster zijnde van Nederlandstalige fansites als FFkingdom en RPGzone. Maar op naar deel 13, want hoewel de verwachtingen hoog zijn geven in het verleden behaalde resultaten natuurlijk geen garantie op de toekomst. Zeker niet in het geval van Final Fantasy.
Titel: Final Fantasy 13, Fabula Nova Crystallis
Platform(s): PS3, Xbox360 (getest)
Genre: Japanse RPG
Uitgever: Square Enix
Ontwikkelaar: Square Enix
Speeltijd: Ruim 50+ uur
Verhaal
De wereld van Final Fantasy 13 bestaat eigenlijk uit twee delen. Zo begint het verhaal in Cocoon, een plek waar de mensheid wordt beschermd en van alle gemakken voorzien door zogenaamde fal’Cie. Dit zijn machines, maar tegelijkertijd ook goddelijke entiteiten die zorgen dat er bijvoorbeeld voedsel en warmte is. Cocoon behoud de mensen van de gevaren die zich afspelen in de wereld daaronder, die bekend staat als Pulse. In deze woestenij leeft de natuur ongeremd en vechten monstrueuze wezens tegen elkaar voor overleving.
De hoofdpersonages uit het verhaal worden al gauw besmet met de invloed van een fal’Cie uit Pulse. Dit laat hun ontzettend toffe dingen doen, als magie gebruiken en machtige summons oproepen, die in dit deel weer bekend staan als Eidolons. Het nadeel is natuurlijk wel dat dit hun staatsvijanden maakt van Cocoon en dat ze een gegeven focus moeten uitvoeren of gedoemd zijn om vooreeuwig als fal’Cie slaaf te moeten leven.
Het verdere verhaal draait voornamelijk rondom de zes hoofdpersonages en hun strijd betreffende het uitvoeren van hun focus. Zoals je van een japanse RPG mag verwachten resulteert dit in een hoop ‘emo’ momenten tussen de personages die ik, als westerling, soms moeilijk vind om te begrijpen. Dit doet echter niet onder voor het verdere verloop van het verhaal, wat tot een aantal behoorlijk epische hoogtepunten leid.
Gameplay
In het gevechtsysteem merken we al snel waar deze editie van Final Fantasy het over een andere boeg gooit. Ten eerste bedien je ten alle tijden slechts een personage in je party in plaats van alle drie. In het begin zal dit waarschijnlijk als beperkt voelen, maar al gauw kom je erachter dat je helemaal geen tijd hebt om je druk te maken over de andere twee. Je bent namelijk constant bezig om strategisch te wisselen tussen de verschillende paradigms. En daarbij zijn we, wat mij betreft, aangekomen bij het punt wat FFXIII qua gameplay alle andere delen ver laat overtreffen.
Elk karakter heeft, tijdens het gevecht, meerdere rollen te vervullen. Denk dan vooral aan de typische rolverdeling die zijn intrede heeft gedaan in MMORPGs (Tank, Healer, DPSer, etc). Het interessante in FF13 is dat je nooit een karakter meer dan een rol kan laten uitvoeren zonder te wisselen van paradigm (groepssamenstelling). Elke groep vijanden en eindbazen vereist weer een andere strategie om te bevechten. Heb je de rollen en samenstelling van je team dus niet goed verdeeld (en denk daarbij soms ook aan itemization, en het upgraden hiervan) dan verlies je het gevecht. Ja, je leest het goed; IN DEZE FINAL FANTASY GA JE DOOD! Meerdere malen zelfs! Gelukkig is er een optie die je het gevecht laat herkansen, en verlies je dus niet elke keer kostbare speeluren.
Sound
Hoewel de voice acting over het algemeen behoorlijk goed is, was er toch een stem die mijn nekhaar constant overeind deed laten komen. Deze kwam uit de richting van het typische japanse schoolmeisje Vanille. Ik trek het gewoon super slecht als het bevechten van vijanden constant gepaard moet gaan met orgastische kreuntjes en irritante piepstemmetjes. De muziek is zoals je van een FF game mag verwachten weer heel erg goed, nu soms zelfs met zanglijntjes op de achtergrond. Al met al zeer sfeervol.
The Good
Het nieuwe gevechtsysteem is een genot om mee te werken. De graphics zien er fantastisch uit, en geven je soms het gevoel dat je bijna met de achtergrond op de foto wilt. De characters zijn ver uitgedacht en de verhaallijn wordt goed uitgewerkt en ondersteund met korte samenvattingen die je kan terug lezen in je datalog. Elke vijand zorgt weer voor een nieuwe uitdaging.
The Bad
Waar genoeg aandacht wordt gegeven aan de hoofdpersonages, komen NPC’s eigenlijk weinig aan bod. Te weinig. Soms hebben deze namelijk wel een belangrijke rol te vervullen in het verhaal, maar ontging mij verder een beetje wie het nou echt waren. Jammer. Ik denk ook dat veel mensen problemen zullen hebben met de lineairiteit van dit spel. Moderne RPGs bieden immers een zandbak aan, waarbij de speler vrij is welke quests op welk moment te doen, en welke steden in welke volgorde te bezoeken. Final Fantasy 13 is in dat opzicht een recht pad met heel veel encounters die je moet ondergaan. Pas na het hoofdverhaal tot een geslaagd einde te hebben volbracht gaat de wereld (letterlijk) voor je open en heb je toegang tot sidequests, chocobos en alle andere tijdrovende ongein die je verslaafd maken aan dit soort spellen. Ikzelf heb dit overigens op geen moment als een negatieve eigenschap van het spel gezien.
Conclusie
Final Fantasy 13 is een vette game met een uitdagend gevechtsysteem. Eindelijk een RPG waarbij ‘level-grinden’ je geen garantie geeft op het makkelijk uitspelen ervan. De wereld ziet er prachtig uit en zal voor zowel veteranen als nieuwe spelers een prachtige introductie zijn in het nieuwe hoofdstuk van dit genre.
Rating: 
Maar wat vonden jullie? De veranderingen in Final Fantasy 13 roepen namelijk veel verschillende visies op, en wij zijn altijd benieuwd naar die van jullie! Laat het ons weten door een reactie achter te laten hieronder.
Als je mij zou vragen wat voor soort gamer ik ben, dan denk ik dat ik mijn absolute voorkeur uit zou moeten laten gaan naar platform games. Ik kan me nog zo goed herinneren hoe ik in eerste instantie verslaafd raakte aan spelletjes als Willy the Worm. Uren, dagen, weken zijn er in dit DOS spelletje gaan zitten. Misschien zelfs maanden.
Mijn vader vond het super om me zo zoet te houden, neem ik aan, en hij was heel erg fanatiek met Shareware bezig dus er waren altijd wel computerspelletjes in huis. Willy was een van de vroegsten natuurlijk (en ik denk dat ik hiermee mijn leeftijd ook wel verraad), maar toen de platform games beter werden en er meer op de markt kwamen, bleef ik dit soort spellen spelen. Degene die er het meeste uitspringt is Commander Keen, waarvan ik alle games gespeeld heb terwijl mijn zusjes aanwijzingen toeriepen en we keihard gilden toen die grote vis in Keen 4 opeens aan kwam zwemmen. Samen gamen was echt een familie aangelegenheid. Ik denk dat het komt doordat mijn vader altijd spelletjes voor ons wist te regelen op onze desktop dat het echte gamen op een console me compleet voorbij is gegaan. De hele Nintendo tijd heb ik totaal gemist. Ik denk dat ik twaalf of dertien was toen ik voor het eerst Mario en Duck Hunt speelde.
Pas toen ik op mezelf ging wonen kwam er een Playstation in huis; maar we speelden er vooral pinball mee (meestal onder de invloed van het een of ander). Ik kan me herinneren dat mijn vriend Final Fantasy 7 speelde op een gegeven moment, die had hij geleend. We waren extreem onder de indruk van de vormgeving en het verhaal, maar op een gegeven moment (uiteraard net nadat we er goed in zaten) moest de game weer terug naar de eigenaar en op de een of andere manier hebben we hem niet zelf op de kop getikt. Pas toen Final Fantasy 8 uit was voor de computer (dat was in 2000 dus) zagen we hem liggen in een winkel en hebben we die meegenomen, omdat we ons goede dingen herinnerden van FF7. En toen sloeg er een bom in in ons apartementje. Naast de platform spellen die me zo lief zijn (ja, ik vind spellen als Prince of Persia en Rachet & Clank ook nog steeds fantastisch), kwam hier de uitzondering die de regel bevestigt.
Vanaf de spectaculaire intro tot aan het einde van de eerste disc hebben we gespeeld tot we erbij neervielen. Zelfs toen de disk meerdere keren crashte en onze huisgenoot zijn gitaar pakte om een ode te schrijven aan het bedrijf dat de conversie van Playstation naar PC had gemaakt, Eidos (hij had de ode “Eidos zuigt” genoemd), waren we compleet betoverd. Toen de tweede cd er halverwege mee stopte, hebben we uiteindelijk de Playstation versie van het spel maar in huis gehaald. Ik plopte hem erin, en honderdtwintig uur van mijn leven later had ik het uitgespeeld. (Ja, dat is lang voor een RP game, daar ben ik me van bewust. Ik was verslaafd aan dat side-quest kaartspelletje.)
Een paar weken later was het kerstvakantie en heb ik Final Fantasy 7 opgepakt. Ik heb mezelf RSI bezorgd tijdens die twee weken, maar wát een spel. Wát een ervaring. Ik versloeg Sephiroth op een zaterdagnacht om een uur of twee, terwijl buiten een sneeuwstorm woedde en mijn overwerkte pezen in mijn armen schreeuwden om rust. Ik kon echter niet stoppen, ik móést doorgaan. Ik heb best grote kicks gehad tijdens mijn leven, maar het moment dat Sephiroth verslagen was staat toch wel in de top 10 van de meest grote kicks allertijden in het leven van Lannie.
Vanaf dat moment was er geen houden aan. Ik heb de meeste Final Fantasy games gespeeld en uitgespeeld, met veel plezier. Ik vond de werelden heerlijk, kon me goed vinden in de gevechtsystemen, leefde mee met de verhaallijnen (ja, ik heb ook wel eens zitten sniffelen en snotteren, ik ben tenslotte een meisje) en genoot van de pracht van de gerenderde filmpjes. Iedere nieuwe Final Fantasy game werd met grote verwachting ontvangen.
En nu is het dan tijd om Final Fantasy 13 te spelen. Wat hebben we lang gewacht!! We werden al jaren gekgemaakt met trailers, maar nu gaat het dan eindelijk gebeuren. Hij ligt bij mij naast de televisie, klaar om een aantal dozijn uren van mijn leven te stelen.
Ik heb er nu al zin in.
NostalGameia: Beschrijving van de rubriek NostalGameia
