Palimpsest van schrijfster Catherynne M. Valente is een sprookje. Een sprookje voor volwassenen met een flinke dosis sex erin verwerkt, maar het blijft uiteindelijk een sprookje over een magische stad vol mechanische insecten, rivieren van stof en veteranen die hun geamputeerde ledematen hebben vervangen met dierenpoten.
Het boek heeft vier hoofdpersonen uit vier verschillende landen, elk met hun aparte eigenaardigheden, maar allemaal vinden ze een sekspartner met een merkwaardig teken op hun huid. Na een nacht seks bevinden ze zich in de stad Palimpsest: een uitzonderlijke stad die zowel sprookjesachtig als realistischer aandoet als de echte wereld.
De volgende dag worden ze wakker met hun eigen vreemde teken op hun huid en de sterke drang om terug te keren naar de stad waar ze een wonderbaarlijke nacht hebben doorgebracht. Sei, een Japans meisje geobsedeerd door treinen. Ludovico, een Italiaanse boekbinder met een voorliefde voor mythologische beesten. Oleg, een Russische slotenmaker die zijn dode zus ziet en November, de eenzame imker uit Amerika. Alle vier proberen ze te doorgronden hoe ze terug kunnen keren en daar mogelijk voor de rest van hun leven blijven.
Het plot van Palimpsest is behoorlijk dun te noemen. Het is in feite niet meer dan het minimum dat nodig is om vier kakarterschetsen neer te zetten in een wereld waar hun problemen en verlangens versterkt worden weergegeven. Dat doet Catherynne M. Valente dan wel weer ijzersterk. De stad Palimpsest is wonderbaarlijk beschreven in de eerste persoon: de stad beschrijft zichzelf tussen de hoofdstukken gewijd aan de vier hoofdpersonen door. De hoofdpersonen doorgaan elk hun eigen reis om terug te keren naar Palimpsest, maar de samenhang tussen de verhaallijnen gaat nooit verloren. Tot slot is alles verwoord op een bijna magische wijze door de prachtige schrijfstijl van Catherynne M. Valente.
Ik kan me goed voorstellen dat de lezers van dit boek in twee kampen uiteenvallen. Aan de ene kant staan de mensen die de dromerige stijl, de karakterschetsen en het plot omarmen en meegaan met het verhaal. Aan de andere kant staan de mensen die het plot te simpel vinden, de schrijftstijl te omslachtig en de karakterschetsen te karikaturaal. Zelf hoor ik, na een korte aanpassingsperiode waarin ik moest wennen aan de stijl, bij de eerste groep mensen. Waar jij onder valt? Ik laat het je zelf beoordelen door middel van een typische zin uit het boek van Ludivico de boekbinder:
“Their happiness was the kind which is fashioned of the comfortable disorder of sauvignon bottles and coffee cups in the sink, paperbackthrillers with split spines on the nightstand, bathrobes hung haphazard on high-backed, brocated-seated chairs, shutters left open all night, and the hallways ever in need of new paint.”
Het verhalenmagazine WonderWaan verschijnt vier keer per jaar en elke aflevering heeft een inspirerend thema. WW is de Siamese tweeling van Holland SF, het oudste tijdschrift voor sciencefiction en fantastiek in het Nederlandse taalgebied. Beide tijdschriften zijn publicaties van het Nederlands Contactcentrum voor Science Fiction (NCSF).
Afgeleid? Ja, want tijdens die eerste veertig jaar was ik namelijk vooral bezig met Leven. Inderdaad, met een hoofdletter L. Want Leven is het geheime, vijfde ingrediënt dat leidt naar het Walhalla van de Eeuwige Letterenroem. Een schrijver die niet geLeefd heeft, heeft geen zak te vertellen. Ik heb er dus voor gezorgd dat ik een rijk leven heb geleid.
Geld
