Comic-Con bezoekers zijn onlangs getracteerd op een voorproefje van NBC’s nieuwste superheldenfestijn: The Cape. Na lang wachten eindelijk weer een serie met superhelden en schurken in de hoofdrol. Laten we hopen dat The Cape dan ook niet dezelfde kant op zal gaan als Heroes. Als ik naar de ingrediënten kijk zal dit echter helemaal goed komen: Een echte pulp action held, goed gebruikte clichés en Summer Glau, wat wil je nog meer! (more…)
OK, wie van jullie houdt er van zombiefilms met vette actie zoals 28 Days Later en Dawn of the Dead? Ja, jij? Dan moet je vooral verder lezen!
Deze serie speelt in New York en heeft op het 1e gezicht wel iets weg van de 90’s hit Friends, maar als je wat langer blijft kijken absoluut niet. Ja, het gaat over een groep vrienden die elk hun eigen rol spelen en hun eigen draai geven aan de groepsdynamiek maar wat vooral opvalt aan deze serie is dat de 5 hoofdpersonen seizoen na seizoen blijven boeien met maar weinig extra characters die de verhaallijnen moeten aanvullen.
Als fan van Willow in Buffy the Vampire Slayer, was ik al een klein beetje nieuwsgierig naar deze serie waarin 
Alyson Hannigan de rol van Lilly Aldrin speelt. Samen met Jason Segel die ik leerde waarderen in deze serie en in de film ‘Forgetting Sarah Marshall’ zijn zij Marshall & Lilly. En daar begint het pas, dan heb je nog Barney Stinson, een geweldige womanizer die we nog kennen van vroeger als Doogie Howser M.D. En naast hen speelt ook Robin Scherbatsky, de Canadese onder de Amerikanen een belangrijke rol in deze zoektocht naar de moeder van de kinderen van Ted Mosebey. Want hoewel je het vaak vergeet in alle side quests en briljante verhaallijnen, de serie gaat echt over Ted die op zoek is naar zijn vrouw. En hij vertelt deze verhalen aan zijn kinderen, zonder echt veel toe te lichten over wie nu die vrouw eigenlijk wel niet is.
Inmiddels zijn er 5 seizoenen gemaakt en heb ik vele favorieren. Maar mijn ultieme favoriet is misschien toch wel 1 uit het begin, waarin Ted een ‘blue French horn’ steelt uit een restaurant om zijn liefde voor Robin te tonen. En dan de aflevering in seizoen 5 waarin Barney gevraagd wordt te kiezen tussen ‘the hot bartender girl’ of zijn maatpakken. Een briljante musical scene over maatpakken volgt. Kortom, deze serie laat je lachen, huilen van het lachen en dan nog meer lachen!
Wat ik er zo ontzettend leuk aan vind is dat deze 5 mensen, goede vrienden die we volgen van hun 28e tot ongeveer hun 32e heel normaal zijn. Ze maken leuke, grappige dingen mee maar niet in een heel bijzondere situatie. Ze hebben een baan en kunnen ontslagen worden, ze gaan op (vele) dates en kunnen een blauwtje lopen. En ik merk dat je als kijker snel denkt, dit kan mij of mijn vriend(in) ook overkomen. Het wordt wat uitvergroot natuurlijk maar de kracht zit hem erin dat die kleine details zo goed uitgewerkt zijn. Dit is wel een combinatie van de acteurs die er samen lol in hebben, die bovendien een zeer volledige rol uitspelen en de verhaallijnen die soms erg afwijken van de zoektocht naar de vrouw van Ted maar dan toch weer terug weten te komen bij die basislijn.
Een echte aanrader voor serie marathons of om af en toe tussendoor even te kijken. Je hoeft het niet echt te volgen, een aflevering op zich is al leuk maar als je het gaat volgen, laat me even weten wat je ervan vond?
Air Video bevrijdt je iPhone/iPod Touch van zijn aardse geheugen begrenzingen en maakt het de sleutel tot je complete media bibliotheek. Voortaan heb je alle seizoenen van Dexter, Fringe, en Breaking Bad gewoon in je kontzak zitten, of je nou thuis bent, op je werk of in de bus. En dat voor een paar euro!
Nu Lost afgelopen is, is de prangende vraag van vele fans natuurlijk: wat moeten we nu gaan kijken? Welke TV series zijn nu nog de moeite waard om in te investeren? Omdat het ook mijn vraag was, heb ik tijdens mijn vakantie in Italië wat veldwerk verricht: ik had het eerste seizoen van Fringe meegenomen. Toen ik terug was van vakantie heb ik binnen drie dagen meteen het tweede seizoen er doorheen gejast. Mensenkinderen, wat is die serie verslavend! En dit is waarom…
(more…)
Gisteren was de grote finale van LOST, een van de meest populaire televisie series van onze generatie. In Nederland is hij ongetwijfeld nog niet op televisie geweest, maar als echte die hard heb ik hem natuurlijk gedownload en bekeken slechts uren nadat hij uitgezonden is op de Amerikaanse televisie. Als je nog niet wil weten wat er gebeurt, lees dan vooral niet verder. SPOILERS!
‘Breaking Bad’ is een uitdrukking in de zuidelijke staten van de VS om een onverwachte en verkeerde wending aan je leven te geven. Dat is dan ook precies de keuze die de hoofdpersoon in deze TV serie maakt. De uitgebrande en oerdegelijke scheikunde leraar Walther wil namelijk zoveel mogelijk geld voor zijn gezin verdienen voordat hij aan longkanker sterft. Sja, wat doe je dan als scheikunde je vak is en je zwager in de DEA wilde verhalen over grote stapels drugsgeld ophangt? Crystal Meth maken in een smerige camper natuurlijk! Superspeed!
Maar ik zou Stephen Hawking liever in Dansen met Sterren zien.
Er zijn vandaag de dag weinig wetenschappers die nog twijfelen over het bestaan van buitenaards leven. Dit heeft twee redenen. Ten eerste wordt er op onze eigen planeet steeds vaker leven ontdekt op de meest onwaarschijnlijke plekken. Leven is veel flexibeler dan ooit werd aangenomen. En ten tweede, de realisatie dat het universum groot is.
En met groot bedoel ik gigantisch. En met gigantisch bedoel ik eigenlijk iets wat niet in woorden is uit te drukken. Onze planeet is onderdeel van een zonnestelsel met 8 planeten. Ons zonnestelsel is onderdeel van het melkwegstelsel met zo’n 100 miljard sterren. Dat is al flink groot. Sommigen schatten dat alleen in ons melkwegstelsel al duizenden, zo niet miljoenen, bewoonbare planeten zijn. Maar als je meeneemt dat zelfs ons melkwegstelsel maar een onbeduidend stipje in het heelal is, er zijn zo’n 200 miljard sterrenstelsels, kun je niet meer geloven dat wij de enige zijn.
Vandaag de dag behoor je in een dwangbuis als je niet in aliens gelooft.
Stephen Hawking komt wel met multi-touch, voice-control en flash support.
Tegen deze achtergrond verbaasde ik mij over de het feit dat men zo moeilijk deed over uitspraken van Stephen Hawking in zijn nieuwe docu-serie. Hawking meent dat we geen contact moeten zoeken met buitenaardsen omdat, als ze zouden komen, het waarschijnlijk eikels zijn. Volgens mij is het een zeer redelijk punt. De signalen die we de ruimte in sturen worden of wel of niet beantwoord. Als ze niet worden beantwoord hadden we ze net zo goed niet kunnen sturen. Als er wel iemand op af komt zijn ze technologisch veel verder dan wij zijn. Wij kunnen immers nog niet eens naar Mars. In hun ogen zijn wij dan waarschijnlijk een soort van primitieve beesten die ze best even op kunnen ruimen voor de rijke grondstoffen die de aarde rijk is. In beide gevallen had je de signalen beter niet kunnen sturen.
Hawking maakt zijn punt in `Into the Universe with Stephen Hawking’. Een nieuwe serie op Discovery. In deze serie neemt Hawking je mee op een prachtige reis door het heelal. En in de eerste aflevering schetst hij een prachtig plaatje van leven in het universum. Van de kans op micro-organismen op Mars en Europa, tot de kans van meer ontwikkelde levensvormen verder weg, het is allemaal even interessant. Hawking’s hersenspinsels worden ondersteund met mooie cgi-beelden van hoe deze wezens er mogelijk uit zouden zien. Alles wordt ondersteund met net genoeg wetenschap om je te laten beseffen dat het zeker geen pure speculatie is. Maar niet zoveel dat het vervelend wordt.
Stephen Hawking's aliens zuigen hard.
De serie is echter niet perfect. Soms is het aan de trage kant, dan zit je 10 seconden naar een of ander niet zo heel boeiend cgi-plaatje te kijken. Verder valt het mij tegen hoeveel nieuws er in zit. Het is mooi bij elkaar gebracht, maar de amateur-wetenschapper zal alle individuele feiten en hypotheses al kennen. Is astronomie voor jou echter een nieuw terrein, dan zul je je oren en ogen niet geloven.
Na twee seizoenen actie en avontuur komt er een einde aan ABC Studios’ Legend of the Seeker. Het is de voor TV aangepaste versie van Terry Goodkind’s boekenreeks niet gelukt om het grote publiek te bekoren. Hoewel (of juist omdat) ik niet ben belast met bijzondere waardering voor Goodkind’s originele werk vind ik dat ergens toch wel zonde van mijn zaterdagavond.
De gemiddelde lezer van Geekstijl zal in de loop der tijd een indrukwekkende verzameling films en TV series downloaden*. Dat blijft toch een beetje een status symbool. Zoals andere mensen in dat opzicht graag hun auto wassen zorg ik er liever voor dat mijn mediabibliotheek sprankelend schoon is. Gelukkig is er theRenamer om orde te scheppen in mijn chaos van verdwaalde mapjes en rare bestandsnamen.
