Het grote moment is wederom aangebroken. De meest illustere dag van het jaar in de aanzienlijke annalen van mijn gilde: het jubileum van ons bestaan. Inmiddels verworden tot een bijna mythisch moment in ons collectieve geheugen. Een tijd waarin nieuwe leden respectvol luisteren naar de verhalen van oudgedienden…over vroeger… over tradities.
Als ik in-log zijn de voorbereidingen al in volle gang. Wij hebben namelijk onze geheel eigen manier om deze heugelijke dag te vieren. Mijn gilde is de trotse bedenker van de enige ‘sportwedstrijd’ in World of Warcraft: Gnomeball. Een soort woeste stoelendans van leren ballen en overmatig in-game drankgebruik. Gehinderd door een waas van spel-alcohol haalt iedereen de wildste capriolen uit om niet als laatste met de bal over te blijven. Voor ons is Gnomeball een zelfbedachte vrijplaats binnen de competitie drang van World of Warcraft. Tenminste, dat dacht ik altijd. (more…)
Een tijdje geleden postte ik een artikel over hoe wellicht Fringe de nieuwe vette TV-serie zou zijn om te kijken nu Lost van onze kijkbuis verdwenen is. Dit was aan het einde van seizoen 2. Inmiddels zijn we halverwege seizoen 3 en… Lost? Wat is dat ook al weer? Fringe zit middenin een oorlog tussen twee parallele universa, vol spanning, spionage, verraad, en héél veel bizarre wetenschap.
PAS OP, SPOILERS! Als je niet wil weten wat er gebeurt in Seizoen 2 en 3 van Fringe, moet je vooral niet verder lezen!
het Fringe team van onder gezien
Seizoen 1 van Fringe introduceerde ons aan een nieuwe divisie van de FBI, Fringe – Olivia Dunham werd aangewezen om een team uit te zoeken met experts die een licht konden schijnen op een aantal compleet bizarre zaken die de reguliere protocollen en onderzoeken van de FBI boven de pet gingen. Voorbeelden van bizarre gebeurtenissen: een baby die supersnel veroudert en binnen een paar minuten na de geboorte als oude man sterft, een bus vol passagiers die opeens volloopt met een soort barnsteen, waarin iedereen binnen een oogwenk opgesloten is en sterft, een man die uit het raam springt nadat hij aangevallen wordt door vlinders, telepathie en het delen van bewustzijn, ga zo maar door. Olivia trekt de verwarde maar geniale wetenschapper Walter Bishop aan voor haar team, maar omdat Walter het de afgelopen zeventien jaar nogal zwaar heeft gehad (lees: hij zat in een psychiatrische inrichting na een zenuwinzinking), wordt zijn zoon Peter Bishop ook gerecruit als zijn officiële voogd en civilian consultant van het team. Peter is zelf ook bepaald niet op zijn achterhoofd gevallen en wordt al snel een waardevol lid van het team. Om het team compleet te maken is daar ook nog junior FBI agente Astrid Farnsworth, die het team versterkt vooral door als assistente van Walter op te treden. (more…)
Er zijn nog twee weken te gaan voordat de National Novel Writing Month losbarst op de middernacht van 1 november. Dat is al angstig vlot! Is iedereen al klaar met voorbereiden? Hebben we genoeg caffeïne, chocolade, alcohol en plot? Dit is hoe de Geekstijl Nano’ers ervoor staan… (more…)
Bij gamen op de pc denken we al snel aan schietspellen, strategische spellen of facebook games waarbij je een boerderij beheert. The Sims is geen schietspel, strategie kun je er zelf bij verzinnen maar is niet per se noodzakelijk voor een leuke speelervaring, maar dat beheren en onderhouden klopt wel. The Sims (2002), The Sims 2 (2004) en The Sims 3 (2009) gaan over huisje, boompje en beestje. Of je nu op stap gaat met je Sims, ze aan een baan helpt en daar vaardigheden voor ontwikkelt of kinderen opvoedt, uiteindelijk is het een hele grote Tamagotchi die aandacht nodig heeft en erg verslavend kan zijn om steeds verder in te gaan.
Maar vooral is het een leuke serie games, waarin duidelijk te zien is hoe snel de games industrie zich ontwikkeld heeft. Games waarin elke keer weer nieuwe dingen mogelijk werden gemaakt, visueel nog sterker en nog mooier neergezet, je speelde in een wereld die je daarvoor nog voor mogelijk hield. De inhoud van het spel, het bouwen van je eigen stad was niet nieuw, dat kenden we nog van Sim City. En dat onderhouden van een familie of een beest, dat is ook en terugkerend thema zoals in een latere game van EA Spore, ging over het onderhouden van een evoluerend beestje. Maar The Sims hadden iets waardoor de gamers meer uitbreidingen wilden hebben en ook weer terugkwamen bij de complete nieuwe games. Wat boeit ons aan deze spellen en wat hebben The Sims betekent voor nieuwe games?
The Sims 1
Zelf begon ik met The Sims toen er al aardig wat uitbreidingen waren, dat merkt ik pas vooral toen The Sim2 uitkwam. Het zag er al zoveel beter uit dan The Sims, mooie graphics en meer mogelijkheden om je Sims met elkaar te laten communiceren of interacten. Simlish werd niet alleen meer gesproken maar kwam ook op de radio terug in hits die in Simlish nog steeds grappig klonken. En met the Sims3 was er weer een enorme sprong gemaakt in hoe de game eruitzag. Waar je in The Sims vooral in 1 huisje zat en je Sims op pad gingen een aantal uren en dan terugkwamen van werk kun je in Sims 3 op werk interacten met collega’s, nieuwe vaardigheden leren of items kopen. Rondlopen in een buurt, daar je acties uitvoeren went enorm snel maar wat een sprong is daar gemaakt sinds de eerste Sims game!
Met per game zo’n 7 thema-uitbreidingspakketten was een echte gamer eigenlijk nooit klaar, want je kan alle kanten op en nieuwe uitdagingen aangaan voor je Sims. Daarnaast had je immers ook nog nieuwe
The Sims 3
gebruiksvoorwerpen van Ikea of kleding van H&M waarmee je de game kon uitbreiden en je eigen stijl op je Sims kon uitproberen. De marketing van het spel loopt daarin gelijk met het doel dat de gamer voorgeschoteld krijgt in het spel: Ik wens of ik wil meer. Door wensen te vervullen worden je Sims gelukkiger en sommige critici vonden dat reden genoeg om dit spel niet te spelen. Het zou de speler leren dat je gelukkiger wordt van spullen.
Waar je in de eerste versies van deze game nog weinig eigen inbreng had, kun je in latere Sims games steeds meer eigen content maken en toevoegen. Er zijn speciale programma’s voor ontwikkeld om je eigen kleding, je eigen muur- en vloerbedekking te maken en die kun je via de website ook delen met andere gamers. Hierdoor krijg je weer nieuwe input en nieuwe ideeen in je eigen spel.
Heb jij wel eens The Sims, The Sims 2 of The Sims 3 gespeeld? Welke invloed denk je dat dit type spellen hebben gehad op andere spellen?
Dan heb je net het 3e seizoen van The Big Bang Theory afgekeken en zie je dat RTL 5 eindelijk begint met het uitzenden van een fantastische comedy serie. Ja, dan kun je niet anders dan vanaf seizoen 1 lekker nog es gaan kijken. Deze serie die feitelijk gaat over 2 natuurkunde nerds en hun overbuurvrouw, een beetje beauty & de nerd heeft mijn hart gestolen vanaf de allereerste aflevering.
De huisgenoten Dr. Sheldon Cooper en Dr. Leonard Hofstadter zijn beide natuurkundigen en werken aan hun onderzoek op de universiteit. Daarnaast hebben zij met 2 vrienden Dr. Rajesh Koothrappali en Howard Wolowitz vaste avondjes waarop ze Battl Star Galactica kijken, naar de stripwinkel gaan (comics, een zeer belangrijk element in deze serie) en natuurlijk de vaste eet-rituelen. Wat ik vooral erg fijn vind aan de serie is de lange reeks van inside jokes die niet uitgelegd worden. Als je geen Star Wars, Star Trek, Battle Star, comics etc kent heb je niet veel lol aan deze serie. Ik vind zelf dat die grapjes de serie helemaal maken. Dat en de manier waarop Penny, de knappe overbuurvrouw bij de groep gaat horen en je met haar meeleeft hoe zij langzaam wat nerdier wordt en de heren niet echt richting ‘de rest van de wereld’ gaan.
Nu de serie ook op TV te volgen is, kan ik hem zeker aanraden aan een ieder die van leuke comedy’s houdt en voor een marathon is deze serie ook zeer geschikt. De humor is soms wel wat herhalend maar de karakters komen tot leven naarmate het verhaal verder gaat en de kleine dingetjes die dan uit het patroon vallen, zoals de knuffel die Sheldon aan Penny geeft maken deze serie tot een juweeltje. Kijken dus!
Soms krijg je een nieuwsbrief in je mailbox en dan breekt je hart open, verschijnt er een enorme glimlach op je gezicht en denk je terug aan lange uren achter je PS2 met deze games. Kingdom Hearts krijgt een prequel, maar dan als vervolg op het originele Kingdom Hearts verhaal. Hij heet Birth by Sleep en komt uit op de PSP. Ik ben er erg benieuwd naar en heb even wat verder gelezen om te zien wat de Disney en Square Enix fans mogen gaan verwachten.
Het verhaal speelt zich 10 jaar voor Kingdom Hearts af, het spel dat in 2002 uitkwam op de PS2. Terra, Aqua en Ventus, karakters die een kleine rol hadden in Kingdom Hearts II, spelen de hoofdrol. Hun missie is om Master Xehanort te vinden. Ik lees direct al meer over een compleet nieuwe gameplay, anders dan de voorgaande games.
Hieronder even een kort lijstje van wat er al uitgekomen is aan Kingdom Hearts spellen, zodat je weet wat je kunt spelen in afwachting van deze mooie nieuwe game.
Kingdom Hearts (PS2)
Sora gaat met zijn vrienden Goofy en Donald Duck op zoek naar King Mickey in een fantasische wereld vol Disney verhalen en Square Enix (van oa Final Fantasy) gameplay.
Kingdom Hearts, Chain of Memories (Nintendo DS)
Kingdom Hearts gaat door met Sora die door middel van kaartspellen het verhaal verder doorloopt waar aan het einde van de eerste game geëindigd is. Een leuke tussengame, voordat we naar Kingdom Hearts II gingen.
Kingdom Hearts II (PS2)
Een jaar later, we gaan verder met het verhaal van Sora en de strijd tegen een donkere groep karakters. Met hulp van King Mickey die af en toe ook meevecht is dit een prachtig vervolg op het eerste deel.
Kingdom Hearts 358/2 days (Nintendo DS)
Een game die ik nog niet kende, een soort achtergrondverhaal van toen Sora bewusteloos was. Wat speelde zich af, wat gebeurde er met Organisation XIII. Roxas, Sora’s Nobody speelt in deze game de hoofdrol.
Kingdom Hearts, Birth by Sleep (PSP)
Hier gaat het verhaal weer verder. De wereld uit Kingdom Hearts spreekt me nog het meeste aan van de hele serie en ik ben dan ook blij dat deze weer speelbaar zal zijn in deze game. Nu maar afwachten wanneer we dit avontuur in mogen gaan! (verwacht dit najaar 2010)
Deze serie speelt in New York en heeft op het 1e gezicht wel iets weg van de 90’s hit Friends, maar als je wat langer blijft kijken absoluut niet. Ja, het gaat over een groep vrienden die elk hun eigen rol spelen en hun eigen draai geven aan de groepsdynamiek maar wat vooral opvalt aan deze serie is dat de 5 hoofdpersonen seizoen na seizoen blijven boeien met maar weinig extra characters die de verhaallijnen moeten aanvullen.
Als fan van Willow in Buffy the Vampire Slayer, was ik al een klein beetje nieuwsgierig naar deze serie waarin Alyson Hannigan de rol van Lilly Aldrin speelt. Samen met Jason Segel die ik leerde waarderen in deze serie en in de film ‘Forgetting Sarah Marshall’ zijn zij Marshall & Lilly. En daar begint het pas, dan heb je nog Barney Stinson, een geweldige womanizer die we nog kennen van vroeger als Doogie Howser M.D. En naast hen speelt ook Robin Scherbatsky, de Canadese onder de Amerikanen een belangrijke rol in deze zoektocht naar de moeder van de kinderen van Ted Mosebey. Want hoewel je het vaak vergeet in alle side quests en briljante verhaallijnen, de serie gaat echt over Ted die op zoek is naar zijn vrouw. En hij vertelt deze verhalen aan zijn kinderen, zonder echt veel toe te lichten over wie nu die vrouw eigenlijk wel niet is.
Inmiddels zijn er 5 seizoenen gemaakt en heb ik vele favorieren. Maar mijn ultieme favoriet is misschien toch wel 1 uit het begin, waarin Ted een ‘blue French horn’ steelt uit een restaurant om zijn liefde voor Robin te tonen. En dan de aflevering in seizoen 5 waarin Barney gevraagd wordt te kiezen tussen ‘the hot bartender girl’ of zijn maatpakken. Een briljante musical scene over maatpakken volgt. Kortom, deze serie laat je lachen, huilen van het lachen en dan nog meer lachen!
Wat ik er zo ontzettend leuk aan vind is dat deze 5 mensen, goede vrienden die we volgen van hun 28e tot ongeveer hun 32e heel normaal zijn. Ze maken leuke, grappige dingen mee maar niet in een heel bijzondere situatie. Ze hebben een baan en kunnen ontslagen worden, ze gaan op (vele) dates en kunnen een blauwtje lopen. En ik merk dat je als kijker snel denkt, dit kan mij of mijn vriend(in) ook overkomen. Het wordt wat uitvergroot natuurlijk maar de kracht zit hem erin dat die kleine details zo goed uitgewerkt zijn. Dit is wel een combinatie van de acteurs die er samen lol in hebben, die bovendien een zeer volledige rol uitspelen en de verhaallijnen die soms erg afwijken van de zoektocht naar de vrouw van Ted maar dan toch weer terug weten te komen bij die basislijn.
Een echte aanrader voor serie marathons of om af en toe tussendoor even te kijken. Je hoeft het niet echt te volgen, een aflevering op zich is al leuk maar als je het gaat volgen, laat me even weten wat je ervan vond?
Met het nieuwe RealID systeem brengt Blizzard het gebruik van de Friends List tot ongekende hoogtes. Het is nu makkelijker dan ooit om je vrienden te vinden en lastig te vallen, waar dan ook, wat ze ook aan het doen zijn, of ze nou World of Warcraft aan het spelen zijn of niet. Dat klinkt allemaal erg mooi, maar ook flink stalkerig. RealID helpt je dan ook het kaf van het koren te scheiden en je met de neus op de feiten te drukken…wie zijn je echte vrienden? (more…)
Jullie razende reporter Lannie was de afgelopen paar weken een beetje stil omdat ik op vakantie was aan de Adriatische kust in Italië. Het was er heerlijk weer, terwijl jullie vernikkelden in het koude kikkerlandje zat ik ‘s avonds op de veranda bij mijn cottage lekker aan de prosecco en de pizza. Er was echter één groot minpunt. Ik was wat stiller dan ik gewild had.
De camping had ons namelijk beloofd dat er wifi zou zijn op de camping, zodat wij gewoon gebruik zouden kunnen maken van het internet. Helemaal perfect, vonden mijn man en ik. Zo zou hij gewoon nog contact kunnen houden met zijn werk en nog een aantal van zijn lopende projecten kunnen afhandelen van zijn verandaatje, en ik zou een aantal belangrijke zaken op Popmundo (en mijn sociale leven) kunnen onderhouden. Voor een geek stel als wij was het ideaal.
Aangekomen in Italië echter bleek de wifi verbinding alleen op zekere hotspots te zijn; eentje bij het restaurant, eentje bij het strand, en de laatste bij de receptie. Alleen deden die bij het restaurant en het strand het helemaal niet, en bij de receptie was hij zachtgezegd nogal kut met peren. Alleen als je precies met je laptopje onder het raam bij de receptie zat, had je verbinding. Waren er meerdere mensen met hun laptopjes, werd het zo traag dat je er niets meer mee kon. En als je twee meter verderop in het zonnetje wilde zitten, dan had je geen verbinding meer.
Natuurlijk leven we in prachtige tijden dat het uberhaupt mogelijk is om met je laptopje te internetten terwijl je zit onder een afdakje in de stromende regen. Dit hadden we tien jaar geleden nog niet kunnen denken. En ja, ik ben dolblij dat ik de mogelijkheid achteraf had om wat te doen op het internet zonder dat ik mijn iPhone maar wéér moest laten dataroamen (wat ik trouwens wel gedaan heb. Oh, ik wil mijn telefoonrekening niet zien…).
Maar ik kan niet wachten tot de rest van de wereld net zo geeky wordt als wij, en we overal kunnen internetten, waar en wanneer we willen. We leven in de overgangsfase naar een compleet digitaal tijdperk waar we overal ter wereld en altijd gewoon lekker online kunnen zijn. Ik kan niet wachten tot we er al zijn.
En als jullie me willen excuseren, dan ga ik zo eventjes de laatste paar episodes van Lost en Supernatural kijken, mijn mail checken, Popmundo personage opkalefateren en mijn Facebook bekijken. Ik moet even mijn fix weer halen! Later allemaal!
02:00…Waterige ogen…verkrampte vingers… Het is een lange nacht Grinden geweest. Eindeloos saaie rondjes op mijn draak, op zoek naar erts om te verkopen. Ik heb goud nodig, véél goud. Mijn Gildeleden zijn inmiddels allemaal uitgelogd en allang in dromenland. Terwijl ik keihard Grind denk ik tot mijn schaamte maar aan één ding, de onbeheerde Gildebank…
Als ik in-log zijn de voorbereidingen al in volle gang. Wij hebben namelijk onze geheel eigen manier om deze heugelijke dag te vieren. Mijn gilde is de trotse bedenker van de enige ‘sportwedstrijd’ in World of Warcraft: Gnomeball. Een soort woeste stoelendans van leren ballen en overmatig in-game drankgebruik. Gehinderd door een waas van spel-alcohol haalt iedereen de wildste capriolen uit om niet als laatste met de bal over te blijven. Voor ons is Gnomeball een zelfbedachte vrijplaats binnen de competitie drang van World of Warcraft. Tenminste, dat dacht ik altijd. (more…)
